Məncə kitabın ən güclü tərəfi onun iç dünyaya toxunmasıdır. Muradın yaşadıqları, Hümrayla olan münasibəti, sonra o duyğusal ziddiyyətlər...
Bir də müəllifin dili çox səmimi və təbiidi. Ağır cümlələr yoxdur, amma fikirlər o qədər doludu ki, düşünmədən keçmək olmur.
Bəzi hissələrdə dayandım, geri qayıtdım, yenidən oxudum. Çünki bəzi cümlələr var idi ki, birbaşa ürəyə toxunurdu.
Bəlkə də hamımızın içində bir az “darmadağın” var, bu kitab da onu göstərir, amma səssiz, sadə və çox dərin bir şəkildə.
Təşəkkürlər Nəimi,qəlbimizə toxunan əsərlər üçün!