(Spoiler içerir!)
Udolf Hisarı bence fazlasıyla uzun bir roman. Öyle ki bazı bölümlerde olaylardan çok doğayı, dağları, manzaraları, bulutların sabah güneşinde nasıl göründüğünü falan okuyoruz. Betimlemeler çok güzel mi? Evet. Ama bir yerden sonra gerçekten insanın sabrını zorluyor. Hele ki “Acaba ne olacak şimdi?” diye merakla çevirdiğin sayfada hâlâ rüzgarın ormanda nasıl estiği anlatılıyorsa, bir noktadan sonra gözünle değil sabrınla okumaya başlıyorsun. Ama bütün bunlara rağmen, romanın içinde öyle bir melankoli, öyle bir gizli acı var ki, yine de bırakamadım. Emily karakteri hem çok tanıdık hem de çok uzak. Duygusal, duyarlı, zarif ama bir o kadar da başına gelen her şey karşısında “Nasıl hâlâ ayakta kalıyor bu kız” dedirtecek kadar da dirençli. Babasının ölümünden sonra yaşadığı yalnızlık, halasının bencilliği, Montoni'nin zorbalığı, Udolf Şatosu’ndaki o tüyler ürpertici sessizlikler... Bunu okumak hem hayranlık uyandırıcı hem de biraz yorucuydu. Valancourt ise roman boyunca hem sevilesi hem sinir bozucu bir karakter. Hakkındaki dedikodular yüzünden Emily ondan uzaklaşıyor ama biz de aslında "Bir şey yaptı mı yapmadı mı?" diye bölümler boyunca şüphe içinde kalıyoruz. Açıkçası bu kısmı biraz uzatılmış buldum. Bazen bir konunun üç bölümde anlatılması gerekirken Radcliffe beş bölümde anlatıyor gibi hissettirdi. Ve elbette o gizemli şato! Udolf Şatosu, romanın kalbi. O karanlık koridorlar, kilitli odalar, geceleri duyulan sesler... Bu bölümler bence romanın en iyi kısımlarıydı. Gerilim çok iyi kurulmuş. Udolf Hisarı hem fazla detaylı hem de duygusal açıdan yoğun bir kitap. Evet, bana göre yer yer çok yavaş, betimlemeler bazen olayların önüne geçmiş, bazı tekrarlar da var ama... Tüm bunlara rağmen kitapta öyle bir atmosfer, öyle bir karakter işçiliği var ki, tüm bunlar affediliyor. Kapanışı yaparken içimde bir tür rahatlama ve huzur vardı. Kısacası okumak zor ama etkileyici. Bitirmek sabır istiyor ama bitirdiğine pişman etmiyor.
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.