Bu kitap uzun uzun konuşmuyor, bağırmıyor, drama kasmıyor. Ama insanı öyle bir boşlukta bırakıyor ki, ne düşüneceğini bilemiyorsun. Sanki iki karakteri bir odaya koymuşlar, anahtarı da içeri atıp dışarıdan kapatmışlar. Konuşmuyorlar, kaçamıyorlar, anlamıyorlar... biz de dışarıdan izliyoruz.
Kadın duygularını gömmüş, adam sevdiğini sanıyor. Oysa iki tarafta da gerçek bir yüzleşme yok. Belki de baştan beri birbirlerine değil, kendi içlerindeki boşluğa tutulmuşlardı.
Nemirovsky çok ses çıkarmadan yazıyor ama ne yazdığını iyi biliyor. Her cümle sakin ama isabetli. Sanki bir yazar değil de, insanın içinde yıllardır konuşmayan bir iç ses anlatıyor hikâyeyi.
Bu kitapta ne mutlu son var, ne net cevap. Ama şu var:
"Yanlış anladım" demek bazen çok geç kalmış bir cümle olabilir.
·
2.469 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.