Bir Kadının Kendi Sesini Bulma Hikâyesi
Bazı kitaplar vardır, insanı sadece hikâyeyle değil, bir ruh haliyle sarar. Jane Eyre tam olarak öyle bir kitap benim için. Sanki Jane’in çocukluğu boyunca o soğuk duvarların arasında ben de yürüdüm; Lowood’daki o içe işleyen sessizliğin içinde onunla beraber acı çektim. Ama ne olursa olsun, Jane’in içinde hep yanan o küçük alev – o özgürlük isteği, o hakikat tutkusu – bana kendimi hatırlattı.
Jane sıradan bir kız değil. Güzel değil, zengin değil, başına buyruk bir “kahraman” da değil. Ama işte tam da bu yüzden insan ona sıkı sıkıya bağlanıyor. Çünkü onun hikâyesinde kendinden bir şey buluyorsun. O sevilmek istiyor ama körü körüne değil; saygı görmek istiyor ama kendi kendine olan saygısından taviz vermeden. En çok da kendi gibi olmak istiyor – bir başkasının gölgesinde değil, kendi ışığında yaşamak.
Rochester’la olan ilişkisinde öyle çok çatışma, öyle çok kırılma var ki… ama en vurucu olan şu: Jane asla kendi sınırlarını unutmuyor. Aşka teslim olsa bile kendi kendine olan bağlılığını bırakmıyor. “Ben seninle eşitim,” diyor. Ve bunu öyle sessizce ama öyle güçlü söylüyor ki, kelimeleri okurken içim titredi.
En çok sevdiğim kısım da Jane’in bir noktada her şeyden vazgeçip, kendine kalması. O çırılçıplak yalnızlığın içinde bile, bir başkasının himayesine sığınmadan dimdik durması. Çünkü bazen en büyük cesaret, birine tutunmak değil; yalnız kalmayı göze alabilmek.
Jane Eyre, sadece bir aşk hikâyesi değil benim için. O, bir kız çocuğunun, toplumun tüm “uygunluklarına” rağmen, kendi iç sesine kulak vererek nasıl kadınlaştığının; acıyla, dirençle, yalnızlıkla nasıl büyüdüğünün romanı. Sanki Charlotte Brontë, sayfaların arasından bana fısıldıyor: “Ne olursa olsun kendinden vazgeçme. Gücün, sadakatin önce kendine olsun.”
Böyle işte… Jane Eyre sadece okuduğum bir roman olmadı; ben o satırlarda zaman zaman kendimi buldum, bazen kaybettim, bazen de yeniden hatırladım.
·
1.240 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.