Yıllar önce Mahir Ünsal Eriş, İstanbul Edebiyat Evi'nde bir söyleşide "Cemil Kavukçu okumayan okurun şerrinden korkarım," demişti. O zamanlar aklıma kazınmıştı. Çok sonra, bu yıl, Cemil Kavukçu okumaya başlayabilidim. Keşke daha önce başlayabilseydim.
Yazarın aktarma biçimi o kadar samimi ve gerçek ki öyküler peşi sıra akarken etkileri birbirine karışıyor, hissettirdikleri bütünleşiyor. Yaşayan bir öykücünün bugünü yaşayan öykülerini okuyabilmek paha biçilemez.
Kitaptaki öyküler Sırdaşlar ve Sübsidas ana başlığında iki bölüme ayrılmış. Sırdaşlar başlığında yer alan öykülerde soyut konu bütünlüğü büyük okuma zevki veriyor. Kediler ve insanlar arasındaki ilişkinin gerçekliği, sır saklama bağlamında dostlarımız ve kediler arasındaki bağlantı çok hoş bir gözlem. Okuduğum en güzel öykülerden bu kısımdaki üç öykü.
Zamanla bütün kitaplarını okumak istiyorum.
Karanlığın RengiCemil Kavukçu 5