"Mademki bir kere bu dünyaya geldik, mademki hayatta kalmak zorundayız, o halde her şeye ağlayıp sızlanmanın ne anlamı var? Güçlü olacağız. Hemen pes etmeyeceğiz. Büyük Allah dert verdi ise dermanını saklamadı ya."
(Sayfa: 44)
Ayazma Kahvesi Aşıkları, yazarın masalsı ve doğayla iç içe üslubunun belirgin bir örneği olarak öne çıkmış. Duman, bu öykü derlemesinde Anadolu’nun sözlü anlatı geleneğinden beslenerek, modern bir bakış açısıyla aşk, doğa ve insan ilişkilerini işlemiş. Kitaptaki öykülerde, genellikle sade ama derin imgelerle zenginleştirilmiş bir dil kullanılmış; okuyucuyu bir kahvehanenin sıcak atmosferinden taşranın melankolik manzaralarına taşıyor.
Kitap, Duman’ın doğa betimlemeleri ve insan-doğa arasındaki bağa odaklanan temalarıyla dikkat çekiyor. Öykülerdeki aşk hikayeleri, romantizmden çok, insanın yalnızlığı, özlemi ve doğayla kurduğu ilişki üzerinden şekilleniyor.
Duman’ın dili, şiirsel ve akıcı bir şekilde, adeta bir halk hikâyecisinin sesini modern edebiyata taşımış. Örneğin, öykülerdeki mekân tasvirleri (ormanlar, dereler, rüzgârın sesi) sadece dekor değil, adeta birer karakter gibi hikayenin ruhuna işlemiş, öykülerin temposu yavaş ve kurgusu biraz dağınık, çünkü Duman atmosfer yaratmaya ve imgelere odaklanmayı, sıkı bir olay örgüsünden daha fazla önemsemiş. Bu, kitabı daha çok edebi lezzet arayanlar için cazip kılmış. Ayazma Kahvesi Aşıkları, Duman’ın Sus Barbatus! ya da İncir Tarihi gibi eserlerindeki deneysel ve yoğun anlatıma kıyasla daha yalın, ancak yine de onun kendine özgü masalsı dokusunu koruyor.
Kitap, Türk edebiyatında folklorik unsurları çağdaş bir üslupla harmanlamak isteyenler için keyifli bir okuma sunuyor. Eğer doğayla iç içe, melankolik ve derin bir anlatım arıyorsanız, bu kitap sizi içine çekebilir.
Keyifli okumalar..
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.