"Aforizmayı sadece, kelimelerin ortasında duyulan korkuyu, o bütün kelimelerle birlikte çökme korkusunu yaşamış olanlar iş edinir."
aforizmalari okumayi seviyorum cunku bir yazarin zihninin icinde rastgele dolanan dusuncelerin cok az bir kismini da olsa yansitmasinin tek yolu bu. ve bunlari incelemeyi, yazarin aklina en cok takilan konulari fark etmeyi ve ayrica bu konu uzerinde neden bu kadar yogunlastiklarini, bahsettikleri diger konulari ve degindikleri ayrintilari baz alarak analiz etmek cok keyifli. insanlarin zihinlerinin icini tamamen okuyabilmek isterdim cunku bilinmezlik cok rahatsiz edici. zihinleri fazla dolu oldugu icin careyi kaleme kagida sarilmakta bulan yazarlari da bu yuzden seviyorum. aforizmalar ise, fazla aciklanmaz. satirlarca aciklanmasina gerek yoktur cunku yazar icindeki endiselerin ve korkularin yarattigi kisa birkac cumleyi aktarmayi yeterli bulur. cumle agir, karmasik ve saatlerce suren bir beyin firtinasindan cikmis olsa da bazen cok basit bile gozukebilir. dusunce akisini beynin hizina eszamanli yakalayip kagida aktarabilecegimiz bir teknolojimiz olsaydi, benim zihin okuma istegim ancak karsilanirdi. aforizmalar ise bu durumun cok ufak bir kismini, icinde yuzlerce bilmeceyi saklayarak yapiyor. cumleleri okuyup da yazarin hangi dusuncelerden bu cumleye vardigini analiz etmek, kafamda bir yol cizip bu yolu izlemek de pek keyifli. burada yazarin bazi fikirlerine katilmasam da onemli olan bu degil, dusunebilmeyi basaran her insanin yazdiklarini okumak ilgi cekicidir.
·
102 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.