Karamazov Kardeşler
Öncelikle kalın kitapları okumaktan korkan birinin hırs yapıp neredeyse iki hafta gibi bir sürede kitabı bitirip içten içe mutluluğunu yaşamanın zevki bende çok ayrı. Gerçekten farklı açılara bakmamızda yardımcı olan sorgulamayı öğreten ve sorgulayan bir kitap. Zaten Dostoyevski’nin düşünce stili de bu yönde Yeraltından Notlar’ı okurken de zihnimde düşünmenin boyutlarını açmış bir yazar kendisi benim için.
Kitabın içeriğine girmek gerekirse karşımızda hayatı beş para etmeyen sönük bir baba modelini görüyoruz evlatlarına psikolojik yük olan kendisine de yük olan hatta çevresi tarafından sevinmeyen nefret gözüyle bakılan bir baba modeli…
Oğulları arasında Dimitri en büyük olup babasıyla aynı kişiye aşık. Mitya ve İvan diğer oğulları ve bunlar içerisinde de aşk sarmaşıklığı var işlerin burada bozulduğunu anlayabiliyoruz. Alyoşa ise hepsinden herhalde daha temiz kafada dinine düşkün, kitabın baş karakteri gözüyle bakılıyor. Lakin okurken içine kapanık, sönük ve pısırık bir karakter gibi geliyor. Zaten ön sözde bunun bir uyarısı bulunuyor:
“Benim kahramanım Alyoşa’dır. Ama sakın onun bir kahraman olamayacak kadar saf biri olduğunu düşünmeyin.”
Onun baş karakter seçilmesi ise diğerleri gibi bencillikten sıyrılmış olması olabilir. Diğer karakterlerini sorgulamasına da cevaplarını vererek, kendi ahlakıyla sıyrılmadan devam eden bir karakter olarak gözükmekte.
Kitabın başında tasvirlerle canımız sıkılırken Rus edebiyatının zaten olmazsa olmazı herhalde başlarında gerçekten sıkıcılar ve çok fazla betimlemeler doğrultusunda ilerliyor , işte bu yüzden pek sevmiyordum. Her neyse , kitabın ilerleyen taraflarında olayların karışmasıyla merak duygumuz kabarıyor ve akıcı bir hal almaya başlıyor.Fakat sonucunda duruyorsunuz ve ne oldu anlamıyorsunuz çünkü elinize bir yargı geçmiyor.( karakterlerin sonu olmamasına bir atıf)
Genel anlamıyla bakacak olursak altını çize çize, düşüne düşüne ve benim için gayet akıcı ilerleyen bir kitap oldu. Muhakkak okunması gereken ve okuduğum için gerçekten “başarmıştım” duygusuyla dolduğum bir kitaptı. Keşke bazı bölümlerini babalara okutabilsek ders çıkarmalarını sağlayabilseydik :) En beğendiğim alıntılar da buraya eklemek isterim:
“Gerçekçinin imanı mucizeden doğmaz; imanı mucizeleri doğurur.”
“Bence cehennem, sevememekten doğan bir acıdır.”
“Dünyada ıstırap var, suçlular yok; her şey bir zincirin halkası halinde, tam bir basitlik ve sadelikle geçip gidiyor ve sonunda dengeye varıyor.”
“Baba layık olamadıysa eğer, babaya sevgi duymak manasız, imkansızdır.”
Son olarak, Rus edebiyatını sevmeyen biri sanırım Dostoyevski ve Tolstoy’un hayranlarından birisi haline geliyor. Zaten hayran olmamak elde değil. Kitabı okurken bir tabak çekirdekle beraber okudum. “Çekirdekle kitap okunur mu?” demeyin gerçekten olayların sanki dedikodu dinlermiş edasıyla akıp gittiğini göreceksiniz.Dostoyevski benim bu halimi görse ne der diye çok düşündüm. Gerçekten keyif aldım hayattan ders çıkardım, sorgulamayı bir kez daha iliklerime kadar yaşadığım bir kitap oldu benim için. Okuduklarımdan pişman değilim , aklım hala okuyamadıklarımda darısı Suç ve Ceza’ya diyorum ;)
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.