Bu kitap bir itiraf değil…
Bir çöküşün, bir dağılmanın, insan olmaktan yavaş yavaş vazgeçmenin kelimelere dökülmüş hâli.
Osamu Dazai , hayatta hep “rol yapmak” zorunda kalan, içten içe çürüyen ama kimseye göstermek istemeyen bir karakter. Belki de hepimizin içinde sakladığı o kırılgan tarafın sesi…
İnsanlığımı Yitirirken; hayata karşı yabancılaşmayı, toplumun yüzüne taktığımız maskeleri ve aslında hiç kimseye tam olarak ait olamamanın acısını anlatıyor.
Sayfalar ilerledikçe bir roman okuyor gibi değil, birinin yavaş yavaş yok oluşunu izliyormuşsun gibi hissediyorsun.
“Kendimi insan gibi hissedemedim hiçbir zaman.”
Osamu Dazai’nin kelimeleri boğazına düğümlenen sessizlik gibi…
Ne bir çığlık, ne de fısıltı. Sadece karanlıkta kendi iç sesinle kalıyorsun.
Kitap bittiğinde kendimize şu soruyu sorabiliriz:
“Ben gerçekten yaşıyor muyum, yoksa sadece ‘var gibi’ mi yapıyorum?”
Bu kitap bir roman değil.
Bu kitap, bir insanın ruhunun yavaş yavaş sönüşü.
Ve bazı karanlıklar sadece okunmaz, hissedilir.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.