Hazal Demir
@dmrhazall
Dışı sükûn ile zahir, derunu mahşer!
106 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Dünyanın bütün şiirleri sizi söyler, bütün şarkıları size söylenmiştir. Çocuk kalbiniz gövdenizde çiçek açmaya başlamıştır. içinizde binlerce karınca dünyayı size, sizi dünyaya
taşıyıp durmaktadır. Baktığınız her şey büyülü aynanızdır.Sesiniz billur gibi açar ağzınızda. Parmaklarınız saçlarınızdan değil gökyüzünden taşar. Bütün sesler bir uzaklık hevesi,bir arzu atlasıdır. Bütün masallar siz olursunuz. Kafdağı her gün gidip geldiğiniz bir murat yoludur. Leyla sizden ayrılır,
Mecnun'a çöller kurarsınız. Evler her gün biraz daha küçülür. Bütün kızlar o küçük odalarda güzelleşir. Pencereler siz baktıkça kapanır. Kimse acınızı duymuyordur! Her şey bir
incinme yumağına dönmüştür. Sokaklar yalnızlığınızın ıslığı olur. Bir avuç mahallelerde bir şarkı boyu gider gelirsiniz.
Sonsuzluğun elifi başlamıştır. Sizi insan içinden çekip alan aşk, götürüp insan içine katmaktadır yine. Okuduğunuz her
şiir, her hikâye içinizdeki nar ocağına düşer. Bütün kitaplar sizi söylemektedir. Yeni bir büyümedir bu, acının bile yaşama gücüne, dünya bağışına dönüştüğü.
Dünya, üzerinde binaların yükseldiği bir yer oldu
Zulüm, içimizdeki hayalleri ezip geçti ve
karanlık her yeri kapladı, iniltiler yükseldi.
Tüm kalplerin içinde…
“Huzursuzluk” benim için hem kolay okunan hem de bitirdiğimde üzerinde düşündüren bir kitap oldu. Okurken akıcılığıyla beni içine çekti ama bittikten sonra bazı yönleriyle eksik kaldığını da hissettirdi.
Hikâye oldukça akıcıydı sayfalar hızlıca ilerledi. Okurken hiç zorlanmadım, hatta bu yönüyle kitap beni içine çekti. Ancak dil açısından baktığımda, anlatımın daha sade ve günlük olduğunu düşündüm. Bu da yer yer kitabın edebi gücünü benim için biraz zayıflattı.
Buna rağmen, Meleknaz karakteri kitabın en etkileyici tarafıydı. Onun hikâyesi bir karakterden çok, bir kader gibi hissettirdi. Yaşadıkları karşısında gösterdiği o sessizlik, aslında en büyük çığlıktı. Elinden her şey alınmış bir insanın hâlâ ayakta kalmaya çalışmasını okumak insanın içini acıtıyor. Meleknaz güçlü değildi güçlü olmak zorunda bırakılmıştı. Ve belki de en acısı buydu: onun yaşadıkları bir istisna gibi değil, gerçek hayatta da yaşanabilecek kadar tanıdık hissettiriyordu. Bu yüzden onu okurken üzülmekten çok, çaresizlik hissi ağır bastı.
“Huzursuzluk” bana hem bir şeyler kattı hem de bazı beklentilerimi karşılamadı. Belki de bu yüzden adı gibi bir his bıraktı içimde: huzursuzluk. Tam olarak ne sevdim ne de tamamen sevemedim. Ama kesin olan bir şey var ki, bu kitap bittikten sonra bile insanın içinde kalmaya devam ediyor.
