"ALELADE MEKTUPLAR"
"Önce kendi içimizdeki çocukla barışmakla büyüyoruz. Onun elinden tutup anladığımızda çözülüyor düğümler. Ağlamak, gülmek, sevmek sevilmek. İçimizdeki çocuğa verelim bunları. Oynasın mutlu olsun. Bu hayatı bir kez yaşıyoruz. En anlamlı senaryoyu yazalım..."
Bir kadının hayatına neler sığar? Aşklar, kayıplar, annelik, hayal kırıklıkları, direniş ve yeniden doğuşlar… Yağmur’un hikâyesi tam da bu sorunun cevabı gibi: hayatın ağırlığına rağmen ayakta durmaya çalışan, düşüp düşüp yeniden kalkan bir kadının ruhsal yolculuğu. Sessiz ama etkili, kırık ama gerçek. Bir son gibi görünen o tanı günüyle… "Hayatım bitti," dediği, "Ben bittim artık!" diye içini çektiği o anla başlıyor ve yavaş yavaş bir içsel dönüşüme evriliyor. Çünkü bu kitap, bir kadının yalnızlıkla, korkuyla ve varoluşuyla yüzleşme hikâyesi.
Yağmur, muhafazakâr bir çevrede, evli ve bir çocuk annesi olarak yaşamını sürdürürken, yıllar sonra gerçeğin soğuk yüzüyle karşılaşır: Sevilmediğini fark eder. Bu fark ediş, onun için hem bir yıkım hem de bir kurtuluş olur. Ailesinin desteğiyle eşinden ayrılır ve kendi ayakları üzerinde durma mücadelesine başlar.
Hasta olduğunu öğrendiği gün, içinden bir şeylerin koptuğunu hissediyor.
Hastalığına yabancı değildi aslında. Daha önce duymuş, okumuş, hatta hakkında konuşmuştu bile. Ama yaşamak… İşte o bambaşka bir şeydi. Anladı ki, hiçbir kitap, hiçbir söz, hatta hiçbir geçmiş deneyim onun yaşadığını tam anlamıyla tarif edemezdi. Ve o an ilk kez gerçekten hissetti: "Kimse ne hissettiğimi anlamıyor."
Yalnızlık, acının en derin hâlidir. Ve Yağmur da bu yalnızlıkla uzun bir süre baş başa kaldı. Psikolojik destek alsa da içindeki boşluğu dolduramadı. İçinden geçenleri paylaşabileceği biri lazımdı. O kişi, geçmişin izinde kalan bir dost, belki bir sırdaş, belki de sadece bir dinleyici: Leyla.
Ve Yağmur, mektuplar yazmaya başladı.
Çocukluk hatıraları, ilk gençlik sevdası, incinmiş güven duygusu, anne oluşu, öğretmenlik yolculuğu, evliliği ve ayrılığı… Her mektup, Yağmur’un ruhunun başka bir köşesine tutulmuş bir ışık gibi. İçinde biriken her şey, Leyla’nın sessizliğine dökülen kelimelere dönüşüyor.
Her mektup bir itiraf, bir terapi, bir yüzleşmeydi. Cevap beklemeden yazdı. Çünkü artık bir cevaptan çok, kendine söyleyecek sözleri vardı. Hatırladıkça yazdı, yazdıkça iyileşti. Her satırında kendi kırılmış parçalarını topladı, eksik kalmış yanlarını tamamladı.
Kitabı okurken hem içiniz sızlayacak hem de umutlanacaksınız. Çünkü ne yaşarsak yaşayalım, bir yerlerde bizi hayata döndürecek bir dost eli, bir mektup, bir cümle olabilir.
Yağmur’un Leyla’ya yazdığı mektuplar, yaşamak denen şeyin ne kadar karmaşık, ne kadar incelikli ve ne kadar ortak olduğunu hatırlatıyor.
Bir kadın olarak, bir insan olarak, sevmeye ve anlaşılmaya aç bir kalp olarak bu kitabı okumak, kendi içimizdeki Yağmur'la da yüzleşmek demek.
Yağmur’un mektupları, yalnızca bir kadının yaşama tutunma çabası değil; aynı zamanda sevilmeyi, görülmeyi ve anlaşılmayı bekleyen herkesin iç sesi.
hayatın ağırlığını taşıyanlar için yazılmış bir umut metni. Gözyaşlarının satırlara karıştığı, suskunlukların harflere dönüştüğü bir iç döküm…
Yağmur’un mektuplarını okurken, belki siz de kendi mektubunuzu yazmak isteyeceksiniz.
Kitapla Kalın.
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.