Deliliğe Övgü – Akıllı Olmaktan Yorulmuş Bir Ruhun Gülümsemesi
Bu kitabı okurken sürekli gülümsedim… Ama öyle dıştan değil, içten, hafif alaycı ama bir o kadar da kendine dönük bir gülümseme. Çünkü Deliliğe Övgü, sadece başkalarının deliliğini değil, en çok da bizim o “akıllı” maskelerimizin altındaki saçmalıkları yüzümüze çarpıyor. Ve işin tuhafı, bunu yaparken asla sertleşmiyor. Tam tersine; tatlı tatlı iğneliyor, ama canını yakmadan.
Erasmus’un bu kadar eski bir dönemde, böyle cesur, ironik ve özgür bir metin yazmış olması beni şaşırttı. Kitabın anlatıcısı “Delilik” adlı bir karakter ve o kadar kendinden emin konuşuyor ki… Hani bazen biri çıkar ve “Ben deli olduğum için daha mutluyum” der ya, bu kitap tam olarak onun manifestosu gibi.
Ama işin güzelliği şu: Kitap deliliği överken aslında toplumu, dini, eğitimi, entelektüel kibri, sözde bilge tavırları, yani sistemin tüm ciddiyetini yerle bir ediyor. Bu yüzden yer yer rahatsız ediyor insanı, çünkü fark ettirmeden aynayı yüzüne tutuyor. Belki de bu yüzden çok sevdim.
Bir yandan da şöyle düşündüm: Acaba biz o kadar “akıllı” olmaya çalışırken, içimizdeki o saf ve çocuksu deliliği bastırıyor muyuz? Hep mantıklı olmanın, hep düzgün görünmenin, hep onay almanın peşinde koşarken… İçten içe kuruyup gitmiyor muyuz?
Erasmus diyor ki: “Deli olanlar, daha dürüst, daha mutlu ve daha insancıldır.” Bence bu, günümüz dünyasında daha da geçerli. Çünkü artık herkes her şeyi “biliyor” ama kimse hissetmiyor. Herkes konuşuyor ama kimse gülmüyor. Ve bazen, en çok deliler ya da deliliğe yaklaşanlar kalbin ne dediğini duyabiliyor.
Ben bu kitabı okurken bir yandan eğlendim, bir yandan utandım, ama en çok da hafifledim. Çünkü “akıllı olma zorunluluğu”ndan biraz olsun sıyrılabildim.
Belki de gerçek bilgelik, biraz deli kalabilmekte saklıdır.
·
1.286 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.