Bu kitabın haricinde yazarın iki kitabını daha okudum. Genel olarak toplumu negatif bir perspektiften eleştiren, oldukça provakatif, sert bir üsluba sahip. Kitap 1950’li yıllarda Viyana’da yaşayan dört gencin yaşamı var. Bu gençler savaştan sonra yeniden şekillenmeye çalışan Avusturya toplumunda yerlerini bulamayan gençler. Kendilerini ne ailelerine ne okullarına ne de ülkelerine ait hissetmiyorlar. Onlar sistemin dışına itilmiş, dışarıda kalanlar. Bu kuşak savaş sonrası doğmuş ve savaşın etkilerini ailelerinden almışlar. Çünkü ebeveynleri ya nazilerle çalışmış ya da olan bitene sessiz kalmış. Şimdi de bu geçmişlerini saklamaya unutturmaya çalışıyorlar.Jelinek bu sessizliğe karşı çıkıyor. Savaş sonrası faşizm ortadan kaybolmuyor. Daha çok hayatın içine sızıyor. Örneğin evlerin içine, kiliseye, eğitim sistemine ve toplumsal normlara sirayet ediyor. Avusturya toplumu dışarıdan bakınca güzel, huzurlu. Fakat yakından bakınca baskıcı, cinsiyetçi, ayrımcı bir toplum. Gençlerin dünyası karanlık ve gizlemeye çaktırmamaya çalıştıkları isteklerle dolu. Cinsellik ya şiddetle ya da utançla eşleşmiş.Bence bırakın cinselliği kendi duygularına ve sevgiye bile yabancılar. Rainer entellektüel olma çabası var.Sartre, Sade ve Bataille gibi varoluşçu ve uçlarda yazarlar okuyor.Davranışlarını bu yazarlardan esinlendirmeye çalışıyor. Zaten o da diğer çocuklarda sevilmemiş, anlaşılmamış, bastırılmış dışlanmışlar. Göstermelik bir entellektüelliğin içinde kendi barbarlıklarını büyütüyorlar. Rainer suç işlerken ya da şiddet fantezilerini anlatırken kendini tüm o yazarlarla bütünleşirmeye çalışıyor ama ancak onların karikatürü olabilir. En çok sevdiğim şey gerçeği eğip bükmeden olanca gerçekliğiyle agresif bazen ahkak dışı ama cesur bir şekilde anlatmış.
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.