Sevgi İstedim, Nefret BuldumEdebiyat
Mary Shelley’nin Frankenstein'ı, yalnızca bir bilim kurgu klasiği değil; aynı zamanda sevgisizlik, aidiyet yoksunluğu ve tanınma ihtiyacının insan ruhunda nasıl yıkıcı bir etki yarattığını gözler önüne seren güçlü bir anlatıdır. Romanın merkezinde yer alan yaratık, var olduğu ilk andan itibaren hem yaratıcısı hem de toplum tarafından dışlanır. Oysa onda başlangıçta kötülüğe dair bir iz yoktur. Tek istediği "sevgiydi". Ama karşılaştığı tek şey "reddedilme, korku" ve "yalnızlıktı".
Victor Frankenstein’ın yaratığına sırt çevirmesi, yalnızca estetik bir yargı değildir; bu aynı zamanda bir baba figürünün çocuğunu doğar doğmaz reddetmesidir. Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisine göre sevgi, en temel insani gereksinimlerden biridir. Yaratık da bunu ister; bir yere ait olmak, kabul görmek, en azından düşmanlık görmemek. Fakat tüm çabalarına rağmen ne toplum ne de yaratıcısı ona bu temel duyguyu sunar. Göstermeye çalıştığı iyilik, yalnızca daha büyük bir öfkeye ve dışlanmaya yol açar. Ve sonunda, sevgiden mahrum bırakılan bu varlık, bekleneni yapar: yıkıma yönelir.
Mary Shelley’nin kendi yaşamı da bu anlatıya gölgeler düşürür. Kayıplar, travmalar ve yalnızlık, onun yaratıkla empati kurmasına neden olur. Bazı yorumcular Shelley’nin kendini yaratıkta gördüğünü söyler; eğer hayatındaki sevgi bağları olmasaydı, o da dışlanmış bir “canavar” gibi hissedebilirdi. Mary Shelley filminde, Percy ona “Neden bir melek değil de bir canavar oldun?” diye sorduğunda verdiği yanıt, bu benzerliği açıkça ortaya koyar.
"Frankenstein", bir yaratığın “neden canavarlaştığını” anlatan bir roman değil, “neden sevilmediğini” sorgulayan bir çığlıktır.
Ve o çığlık hepimizin içinde yankılanır:
“Sevgi istedim, nefret buldum.”
#Frankenstein #MaryShelley #Klasikler #Edebiyatİncelemesi #KitapYorumu
Frankenstein ya da Modern Prometheus
Frankenstein ya da Modern PrometheusFrankenstein ya da Modern PrometheusMary Shelley · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202021,8bin okunma
·
76 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.