Hani bizde büyük kavgalar için “kız meselesi” denir ya,
İşte Troya Savaşı da biraz öyle başlıyor aslında. Paris’in, Menelaos’un karısı Helen’i kaçırmasıyla ortalık karışıyor ve olan oluyor: Tanrılar karışıyor, kahramanlar ölüyor, öfke büyüyor... Sonra 10 yıllık bir güç savaşı başlıyor...
Ben bu destanı üniversitede, turist rehberliği okurken ilk kez duymuştum. Troya’da anlatılmıştı bize. O zamanlar “hmm ilginçmiş” deyip geçmişim. Şimdi tekrar okuduğumda anladım ki; bu sadece bir savaş değil, bu bir edebiyat ziyafeti. Hele ki Azra Erhat’ın önsözüyle başladığınızda, mitolojiye ve bu topraklara bakışınız bile değişiyor.
En çok Aşil’in dostu Patroklos’a ağlamasına üzüldüm ben. Bir insanın öfkesinin bu kadar derinden, kayıpla yoğrulması…
Çok tanıdık geldi. Ve çok acı...
Ve Hektor’un babası Priamos’un oğlunun cesedini istemeye gidişi...
İşte o sahnede yüreğim paramparça oldu. Güçlü krallar bile evlat karşısında diz çöküyor.
Ve tanrılar…
Yunan tanrılarının bu kadar insan gibi davrandığı başka nerede yazılmıştır bilmiyorum. Aşk, kıskançlık, inat, taraf tutma... Tanrılar bizimle iç içe, neredeyse sokağın köşesinden çıkacak gibiler. Bu da İlyada’yı sadece kutsal bir destan değil, aynı zamanda çok “gerçek” bir hikâye yapıyor.
İlyada bir tarih kitabı değil. Ama tarihin kalbinde atan bir duygu.
Sadece kahramanları değil, insanı anlamak isteyen herkesin okuması gereken bir metin.
Biraz mitoloji, biraz psikoloji, bolca Anadolu.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.