Ruh benzeşmesi
Sırtına kendi dünyasını yükleyip ülke ülke gezen ve yazan bir kadın Tezer Özlü. Benim hayallerimin gerçekleştiricisi. Kafka’nın mezarını ziyaret ettiğinde ona olan vefa borcunu ödemek istediğini anlıyorum. Kendimi Tezer Özlü ile benzeştiriyorum. Kırılgan ve yorgun. Acı çekmeye sevdalı. Yaşamın tadını kimisi böyle alıyor belli ki. Kaybeden değil , yenilen değil ama acı çekmeye gönüllü olan. Çekirdeğini hissetmek dünyanın . Böylesi daha iyi… Kendisine soruluyor bir yerde : Sizce siz çekici bir kadın mısınız diye ; yanıt veriyor : Evet, acı çekici. Dünyanın çilesine , eziyetine, adaletsizliğine ,pisliğine ve kirine duyarlı bakan insan acı çekici olmasın da ne yapsın değil mi ama? Başka bir yazar da acı çekmemiş biriyle yapılan sohbetin gevezelik olduğunu söylüyor . Acı çekmek büyük erdem bence de ! Bunu Dostoyevski de vurgular.
Başıma buyrukluğuma hayranım ! diye haykırıyor kitapta. Evet diyorum . Esen rüzgarla birlikte hareket etmenin büyüsünü biliyor. Büyücü bir kadın deyim yerindeyse . Bu kitapla beni büyüleyebildi örneğin. Ben de başıma buyrukluğumla övünürüm, ayıp olmasın.
Kafka’nın mezarını , Svevo’nun mezarını ziyarete gidiyor ve ölüler dünyasını sevdiğini söylüyor. Bu ölmüş büyüklerimizin (şair yazar tayfasının) anısını yaşatmak ve onları bir daha öldürmemek için mi yapıyor bunları? Ruhsal teması anlayabilirim bana oluyor , Lisbon’da Pessoa ‘nın ruhunu gördüm bulvar ve meydanlarda… Onlar her daim yaşayanlardır benim gözümde de. Ve hiçlikten bahsediyor çoğu bu yazarların . Dünyanın çivisinin çıkmışlığına bir buket çiçek uzatıyor yaşlı gözlerle ve bir şair duyarlılığla.Onlarla hala sohbet ediyor Tezer Özlü ve onları anlayabilmenin tadını çıkarıyor.
Yağmur seviyor Tezer ve uçaktan korkuyor. Tren raylarının bağımsızlığı çağrıştırdığını söylüyor. Sürekli yolculuk eden beden ve ruh . Ben bu kadının sağlam olmayan Ruhuna aşık olmuş olabilirim.Farkımız ise şu : ben yağmur sevmem ve uçaktan çekinmem. Her gün uçabilirim bana kalsa. Yolculuk bana göre bir şey. 30 ülke gezdim dahasını istiyorum Tezer . Seninle yaşıyormuşsun gibi konuşuyorum benimki de iş mi ? Tıpkı sen yaşıyorken Pavese ile konuştuğun gibi. O şair yürekli adama o yaşıyorken kötü davranmış adamları ve kadınları affetmediğin gibi ben de seni üzmüş olan kadınları ve adamları bağışlamıyorum….
Tren de yolculuk yaparken yüzünü okşayan rüzgarın bir çok erkeğin ellerinden daha yumuşak olduğunu yazdığın satırlarda anladım. Pavese yi üzen kadınlardan ben de nefret ediyorum şimdi seninle beraber..Seni de kimler üzdü kimbilir…
Her duygusal kıpırdanışa ölene dek ihtiyacım var. demişsin bir yerde. Buna benim de ihtiyacım var.
Seviyorum seni…
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.