Bu kitap beni hem duygulandırdı hem de düşündürdü. Bir Bilim Adamının Romanı, sadece bir hayat hikâyesi değil; bir ülkenin, bir dönemin, bir idealin romanı aslında. Oğuz Atay, Mustafa İnan’ın yaşamını anlatırken onun iç dünyasını, mücadelesini, insan oluşunu öyle sade ve içten bir dille aktarıyor ki, sanki karşımda yaşayan, konuşan biri var gibi hissettim.
Mustafa İnan sıradan bir başarı hikâyesi değil. Tam tersine, çok büyük bir derinliği olan, hem bilim insanı olarak hem de insan olarak örnek alınacak bir karakter. Fakirlikten, yoksulluktan gelip büyük bir bilim insanı olması zaten etkileyici, ama beni asıl etkileyen onun insanlarla kurduğu bağ, merakı, sadeliği ve alçakgönüllülüğü oldu.
Kitap boyunca şunu düşündüm: Bu topraklarda böyle değerli insanlar yetişmiş ama çoğumuz onların ismini bile bilmiyoruz. Oğuz Atay’ın bu kitabı yazması, bir anlamda Mustafa İnan’a vefa… ama aynı zamanda okuyana da bir sorumluluk yüklüyor gibi. “Sen ne için yaşıyorsun, neye inanıyorsun?” diye sessizce soruyor kitap boyunca.
Ve tabii ki, Atay’ın o kendine has anlatımı… Kitabın dili biyografik ama Oğuz Atay her satırda kalbini koymuş gibi. Yer yer hüzünlendim, yer yer umutlandım. Ama en çok da şunu hissettim: Gerçek aydınlık, sessizce ve derinden gelen bir şey.
Mustafa İnan’ın öğrencilerine, arkadaşlarına ve ülkesine duyduğu sevgi… bilime olan bağlılığı… ve bütün bunları kibirlenmeden yapabilmesi… beni çok etkiledi. Böyle insanların var olmuş olması, hâlâ umut var dedirtiyor insana.
⸻
Son olarak:
Eğer bir gün kendi hayatıma dönüp baktığımda “anlamlı” bir şey görmek istiyorsam, bu kitapta anlatılan duruş gibi bir duruşum olsun isterim. “Başarı”yı yeniden tanımlayan bir kitap oldu benim için. Sessizce içime işledi.
··
1.825 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.