Elif, artık benim Elif'im. Bedenimin sahibi. Kalbimin atma sebebi. Ruhumun yaşama sevinci. Gözlerimin nuru. Adını kalbime yavaş yavaş işlediğim kız, Elif'im.
Dün geceden itibaren başka bir adamdım ben. Artık kendimden bile çok düşüneceğim değerli bir şeyim vardı benim. Elif'im vardı. Yüzüne baktığımda huzur bulduğum Elif'im. Benim yardımımı istemeden bize kahvaltı hazırlıyordu ve bundan aylar önce onun evine ilk gelişimi hatırladım. Onu evinin önünde saatlerce beklemiş ve beklemişken içmiştim. Sonra da bu koltuğa oturmuş bana kahve yapmasını seyretmiştim, şimdi kahvaltı hazırlamasını seyrettiğim gibi. O zaman anlamıştım bu kıza ait olduğumu. O zaman anlamıştım şimdiye kadar neden hiçbir kadını sevmediğimi çünkü onu beklemişti kalbim.