Çocukluğuma Sessizce Dokunan
“Şeker Portakalı”, bir çocuğun kalbiyle yazılmış en yetişkin hikâyedir belki de. Brezilyalı yazar José Mauro de Vasconcelos, beş yaşındaki Zezé’nin gözünden dünyaya bakarken, aslında bize içimizdeki yaralı çocuğu hatırlatır. Bu, sadece yoksulluğun değil; anlaşılmamanın, sevilmemenin ve çocuk olamamanın romanıdır.
Zezé, yaramaz değil…
Sadece sevilmek isteyen küçük bir çocuktur.
Ama bu dünyada çocukluğunu kalbine gömenler genellikle uslu bulunur.
Kitap boyunca Zezé’nin kendine kurduğu hayal dünyası, bir şeker portakalı fidanında can bulur. Ona konuşur, onu dinler… Çünkü insanlar susmuştur. O küçük ağaç, Zezé’ye hem sırdaş olur, hem de sevginin ne kadar basit ama kıymetli olduğunu anlatır. Kitabın en can acıtan yanı, bu hayal dünyasının kırılma anıdır. Çünkü herkesin büyüdüğü bir an vardır ve o an bazen bir çocuğun içinde kıyamet gibi kopar.
“Sevgisizlik, bir çocuğu yavaş yavaş öldürür… Ama o çocuk dışarıdan hâlâ yaşıyormuş gibi görünür.”
“Şeker Portakalı”, sadece bir roman değil; çocukların iç dünyasına bakabilmeyi öğrenemeyen büyüklerin aynasıdır.
Ve biz, her satırda biraz daha utançla büyürüz Zezé’nin yanında.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.