Bütün Olmayanlarıma...
Eksik kaldık.
Konuşamadık.
Gidemedik.
Ama hissettik.
“Sen olmayınca ben de olmuyorum.”
Bazı kitaplar okunmaz, yaşanır... Olmayalı işte tam da öyle bir kitap.
Oruç Aruoba bu kez kelimelerle değil, yoklukla konuşuyor.
Olmamış aşklar, yarım kalmış cümleler, sessiz vedalar...
Her satır, insanın içinde bir boşluğa dokunuyor. Ve o boşluk, dolmak istemiyor zaten — sadece anlaşılmak istiyor.
“Bir şeyi anlatamıyorsan… içinde taşıyorsundur.”
“Hiçbir yere gidemeyenler, hep birini bekleyenlerdir.”
“Seninle konuşmak istediklerimi kimseye söyleyemem — çünkü kelimeler seninle birlikte gitmiş.”
Aruoba’nın dili sade ama yakıcı.
Felsefenin kalbinden çıkan duygularla, şiirin ritmini yakalıyor.
Bu kitapta kimse bağırmıyor ama herkes çok şey söylüyor.
Çünkü gerçek kayıplar sessiz olur...
“Eksilerek çoğalıyor insan.”
Olmayalı, kaybettiklerimizi anlatmıyor aslında.
Kaybolanlarla birlikte bizde eksilenleri hatırlatıyor.
Okuyunca içinize yerleşiyor, kolay kolay da gitmiyor.
Not: Kalbinde bir yer hâlâ boşsa, bu kitabı mutlaka oku.
Belki dolmaz ama en azından anlaşılmış hissedersin.
·
104 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.