Sevmesen de seni düşündüren, overthink saati yaşayabileceğin bir kitap diyebilirim sanırım...
Duras, aşkı anlatırken bir sıcaklıktan değil bir mesafeden konuşuyor. Sanki hissetmiyor da hatırlıyor ya da bir yerden hâlâ hesaplaşıyor gibi... Güç dengesizliği, yaş farkı, yoksulluk, aile baskısı… Tüm bunlar aşkı saf bir duygudan çıkarıp, daha çok bir duruma, hatta bir çaresizliğe dönüştürüyor.
Ana karakter genç bir kız ama o bildik masumiyet anlatılarından çok uzakta. Ne hissettiğini doğrudan söylemiyor belki ama satır aralarından öyle çok şey taşıyor ki...
Kendi ailesiyle, kadınlığıyla, bedeniyle, çevresiyle hatta sessizliğiyle bile savaşıyor.
Arzular var, bastırılmış öfkeler, yarım kalmış duygular... Bazı sayfalarda kendimi boşluğa düşer gibi hissettim.
Kitaba büyük bir merakla başladım. Otobiyografik tarafı da ilgimi çekti açıkçası ama sanırım beklentim biraz fazlaydı. Hikâye bana sürekli konudan konuya atlıyormuş gibi geldi. Bir bütünlük kurmakta zorlandım. Anlatım zaman zaman çok güçlüydü ama bağ kurmak benim için kolay olmadı.
Yorumlara baktığımda bu kitabı çok sevenlerin de olduğunu gördüm. Zaten ödüllü bir kitap bildiğim kadarıyla. O yüzden ; belki mesele kitapta değil bendedir. Belki yanlış zamanda okudum. Belki de o kırılmayı henüz tam olarak yaşamadım. Bilemiyorum...
Anlatıcı, hem bir kız çocuğu gibi konuşuyor hem de geçmişe uzaktan bakan biri gibi. Hem içeriden hem dışarıdan anlatıyor. Ve sanırım kitabın en çarpıcı yanı da tam olarak bu:
O ikilik hissi.
·
207 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.