Bu kitabı okurken sanki biri içimdeki kelimelere şekil veriyormuş gibi hissettim. Virginia Woolf, bir kadının yazabilmesi için “kendine ait bir oda”sı ve yıllık belli bir geliri olması gerektiğini söylediğinde, ilk başta kulağa biraz basit geliyor. Ama okudukça o “oda”nın sadece fiziksel bir yer değil, aslında bir zihinsel alan, bir özgürlük, bir ses olduğunu fark ediyorsun.
Kitap boyunca Woolf’la bir yürüyüşe çıkmışım gibi hissettim kendimi. Cambridge’in yollarında beraber yürürken, birden kütüphaneye girmeme izin verilmediğini fark ettim. Çünkü kadınım. Orada durdum, sindirdim, düşündüm. Yıllardır erkeklerin yazdığı tarihte kadınların nasıl kenara itildiğini, yeteneklerinin bastırıldığını, hatta bazen tamamen yok sayıldığını gözümün önüne serdi Woolf.
En çok da Shakespeare’in hayali kız kardeşi Judith’in hikâyesi vurdu beni. Aynı yeteneğe sahip olsa bile, erkek kardeşi gibi yazamayacağını, desteklenmeyeceğini, hatta muhtemelen bir trajediye sürükleneceğini anlattığında içim acıdı. Çünkü bunun benzeri hâlâ yaşanıyor. Bazen biz de içimizdeki sesi bastırıyor, kendimizi “yeterince iyi” bulmayıp susuyoruz.
Woolf’un dili yer yer akademik, hatta zorlayıcı olabilir ama bir yandan da çok incelikli. Hiç bağırmadan, öfkelenmeden ama derin bir zekâyla sistemin kusurlarını gözümüzün önüne seriyor.
Bu kitap sadece bir feminist metin değil. Aynı zamanda yazmak, yaratmak ve var olmak isteyen herkes için bir çağrı. Benim içinse, hem geçmişteki kadınlara bir saygı duruşu hem de kendi sesime sahip çıkmam gerektiğini hatırlatan bir tokat gibi oldu.
Eğer zaman zaman “Benim de anlatacaklarım var ama yerim yok” diyorsan, Kendine Ait Bir Oda tam da seninle ilgili. O odanın anahtarı belki şu an elimizde değil ama Woolf sayesinde kapının nerede olduğunu artık biliyoruz.
··
1.485 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.