Öncelikle bu kitap bir çizgi roman.
Gazeteci yazar 
Joe Sacco Birinci İntifada sürerken, yani İsrail işgaline karşı Filistinlilerin ayaklanması, 1991-1992'de iki aylık bir süreçte Filistinlilerle geçirdiği zamanları anlatıyor.
Gazze, Batı Şeria gibi İsrail işgalinin yoğun olduğu önemli noktalarda Filistinlilerle konuşuyor. Ailesini kaybedenler, vurulanlar, yaralananlar, defalarca hapse atılıp işkence görenler...
Çizimler ve kitap boyunca gazetecinin neredeyse şahit olduklarına duyarsız kaldığını düşünüyorum, çünkü insanların halini görüyor ama o an düşündüğü "buradan dönünce bir kitap yazarım, Pulitzer ödülü alırım vs vs"
Bu noktada Filistin işgaline karşı kimi dünya ülkelerinin duruşunu da yansıtıyor aslında. Kasap et derdinde, koyun can derdinde. Tek kasap İsrail ve ABD değil zaten.
Öte yandan yazar yaşadıklarının ağırlığını kaldıramadığı için gördükleri üzerine tepki vermekten kaçınıyor. Kitap ilerledikçe artık farkına vardığını da anlayabiliyoruz. Okuyucuyu yönlendirmiyor. Çizimlerle ve anlatılanlarla verilmesi gereken mesajı veriyor.
İşgal, hatta artık buna zulüm demeliyiz, altındaki Filistinliler her şeye rağmen hayatta kalmaya çalışıyor ve merak ediyorlar: neden bunca ülke yardım etmiyor? Neden seyirci kalıyorlar? Onca gazeteci gelip gidiyor ama sonuç?
En sonda Tel-Aviv'i de ziyaret edip orada birkaç kişiyle de konuşuyor. Konuştukları eğitimli insanlar ama beyinleri yıkanmış belli.
"İşgali savunmuyoruz, barış istiyoruz diyorlar" ama diğer sözlerinin hepsi bunu yalanlıyor. Açık açık Filistinlileri bu topraklarda, yani Filistinlilerin kendi topraklarında, olmalarını istemiyorlar. Nedenini bilmiyorlar, Kudüs'ü neden istediklerini bilmiyorlar. Sorunca "öyle, bizim icin önemli" demekten başka bir şey yok.
Hatırlatırım kitap 1991-1992yi anlatıyor. Şimdiki zihniyetleri de aynı. Sosyal medyada görebilirsiniz.
Joe Sacco Birinci İntifada sürerken, yani İsrail işgaline karşı Filistinlilerin ayaklanması, 1991-1992'de iki aylık bir süreçte Filistinlilerle geçirdiği zamanları anlatıyor.
Gazze, Batı Şeria gibi İsrail işgalinin yoğun olduğu önemli noktalarda Filistinlilerle konuşuyor. Ailesini kaybedenler, vurulanlar, yaralananlar, defalarca hapse atılıp işkence görenler...
Çizimler ve kitap boyunca gazetecinin neredeyse şahit olduklarına duyarsız kaldığını düşünüyorum, çünkü insanların halini görüyor ama o an düşündüğü "buradan dönünce bir kitap yazarım, Pulitzer ödülü alırım vs vs"
Bu noktada Filistin işgaline karşı kimi dünya ülkelerinin duruşunu da yansıtıyor aslında. Kasap et derdinde, koyun can derdinde. Tek kasap İsrail ve ABD değil zaten.
Öte yandan yazar yaşadıklarının ağırlığını kaldıramadığı için gördükleri üzerine tepki vermekten kaçınıyor. Kitap ilerledikçe artık farkına vardığını da anlayabiliyoruz. Okuyucuyu yönlendirmiyor. Çizimlerle ve anlatılanlarla verilmesi gereken mesajı veriyor.
İşgal, hatta artık buna zulüm demeliyiz, altındaki Filistinliler her şeye rağmen hayatta kalmaya çalışıyor ve merak ediyorlar: neden bunca ülke yardım etmiyor? Neden seyirci kalıyorlar? Onca gazeteci gelip gidiyor ama sonuç?
En sonda Tel-Aviv'i de ziyaret edip orada birkaç kişiyle de konuşuyor. Konuştukları eğitimli insanlar ama beyinleri yıkanmış belli.
"İşgali savunmuyoruz, barış istiyoruz diyorlar" ama diğer sözlerinin hepsi bunu yalanlıyor. Açık açık Filistinlileri bu topraklarda, yani Filistinlilerin kendi topraklarında, olmalarını istemiyorlar. Nedenini bilmiyorlar, Kudüs'ü neden istediklerini bilmiyorlar. Sorunca "öyle, bizim icin önemli" demekten başka bir şey yok.
Hatırlatırım kitap 1991-1992yi anlatıyor. Şimdiki zihniyetleri de aynı. Sosyal medyada görebilirsiniz.
·
134 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.