Brittainy kitaplarını severek okuyorum. Doğu Işıkları kitabından tanıdığımız Damian'ın hikayesi okuyoruz. Damian soğuk duruşu, gülümsemesi nadir olan, insanları çok iyi analiz eden, sevdiklerine sonuna kadar yardımcı olan tarafıyla bu kitabı merakla bekliyordum. Bu kitaptan beklentim çok fazlaydı fakat yazar neden Damian için böyle şeyler yaptı anlamadım. Daha farklı olmasını istediğim birkaç şey vardı. Bunun yanında güldüğüm, sinir olduğum, gözlerimin dolduğu sahnelerle kitabı bitirdim.
Stella annesinin ani ölümünden sonra onun en yakın arkadaşı Kevin tarafından büyütülür. Kevin bu dönemde onunda zamanın da bakıcısı olan Mara'nın yardımıyla Stella için elinden geleni yapar. Kevin üç evlilik yapmış ve hepsi Stella'ya kötü davrandığı için onlardan ayrılmıştı. Stella mutlu bir çocukluk geçirse de bu üç kadın onda kapanmayan derin izler bırakmıştı.
Damian hiç görmediği babasının ölüm haberiyle kendini onun cenazesinde bulur. Bir gün önce kafede çörek için tartıştığı kadını babasını cenazesinde görme onu şaşırtır. Kevin iki çocuğu için öyle bir vasiyet bırakmıştı ki herkes şok olur. Tüm servetini ikisine bırakacaktı fakat bir şartı vardı. Altı ay boyunca evli kalacaklar ve aynı evde yaşayacaklardı. Başta ikiside buna itiraz etse de kendilerince sebepler olduğu için kabul ederler.
Stella neşeli, kıpır kıpır, çok konuşan, hayat dolu biri gibi gözükse de onun nelerden korktuğunu içinde yaşadıklarını okuyunca hem şaşıracak hem de üzüleceksiniz. Benim için kitabın yıldızı Damian'dı. Yaşadığı zorluklara rağmen sevgisini, aşkını kendi diliyle harika anlatıyordu. Son otuz sayfada bir sahne vardı ki gözlerim doldu.
Başta da söylediğim gibi Damian içi farklı şeyler istesem de kitabı severek okudum. Sıradaki kitabın karakterinde son sahnede görüyoruz. Yazarın kalemini sevenler tabi ki okuyun.
·
207 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.