denildigi kadar varmis, cok guzel bir kitapti. 8/10
kitap boyunca martin'in kendisini gelistirmesini okumak zevkli de olsa baslarda ruth'la yaptiklari konusmalarda fazla ayrintiya girilmedigi icin biraz eksik hissettirmisti ama sonradan martin'in yeni tanistigi insanlarla yaptigi konusmalari okuyunca ilk basta bu kadar ayrintiya girilmemesinin sebebinin martin'in o donemde boyle muhabbetleri kaldirabilecek bilgi birikimine zaten sahip olmamasi oldugunu fark ettim. okuduklari ve ogrendikleri hakkinda kurmaya basladigi cumleler muthis bir hizda gelisirken ciktigi seviye de hayret vericiydi. bir suru yazar ve dusunurden bahsediliyor olsa da, kitapta -martin'in kendini kulturel olarak epey gelistirdigi donemde- en cok bahsedilen seyler sosyalizm, nietzsche ve herbert spencer. martin her seferinde sosyalizmi desteklemedigini soylese de herkes tarafindan bir sosyalist olarak goruluyordu ve nietzsche savundugunu kimseye anlatamiyordu. ki burada, jack london kendisi sosyalist oldugu icin aslinda karakteri 'tam bir nietzsche adami' yapip bu felsefenin nasil da basarisizliga ulastigini gostermeyi istemis. herbert spencer ise martin'in en kutsal gordugu insanlardan biri.
bu kitabin otobiyografik bir yonunun de olmasi hikayeyi bazen ilginclestirdi. zaman zaman cevirmenin de ekledigi notlarla kitap ve jack london'in hayati arasinda nasil bir bagin oldugunu aciklamasiyla okuma zevki daha da guzellesmis. yasanan bazi olaylar, kitaptaki bazi karakterler jack london'in gercek hayatinda ne gibi bir anlam ifade ediyor? bunlar aciklanmis. kitapta adi gecen yazar ve sairlerle ilgili kisa anektodlar olmasi da cok faydali bence.
kitabin dili, sular seller gibi akiyor. ben iki gunde okuyup bitirdim bir saniye bile sıkmadı ki anektodlariyla birlikte 520 sayfa eden bir kitap, oyle incecik bir sey de degil hani, hic de durup hangi sayfadayim diye bakasim gelmedi.
spoiler olabilir devaminda
aslina bakilirsa martin'in okuyup ogrenme arzusu kisa surdu. ne kadar sıkı calismis olsa da hayatinin cok kisa bir donemini bir seyler ogrenmeye ayirdi ve o donemde icine ne sigdirabilirse o kadar seyi aldi. sonra yazmaya basladiginda, okumaya vakti kalmamisti artik. kitaptaki gidisata bakilirsa, her ne kadar dogal olarak sonlara dogru yazilari daha ustalasmaya baslamis olsa da, yazdigi ilk eserleri de satabildigine gore ilk yazdigi zamanda da fena yazmiyordu. ruth'un algisina gore kusurlu cok noktasi var ama satmis miydi? belki. bir yazarin yazilari elbette calistikca daha iyiye gitmeli ama vasat baslayan biri yeterli calismayla iyi bir yazar olabilir mi?
martin'in unlendikten sonra her yerde yemege cagirilmasi ama asil ihtiyaci oldugu, acliktan kilo verdigi donemde kimsenin yemege cagirmamasi... martin etrafindakilere iyi bile davrandi. hicbirinin yuzune bakmamasi ya da acik acik asagilamasi gerekirdi ki onlara martin istemese de yardim etti, kesinlikle benden daha iyi biri...
hayatta hicbir seye dair bir istegi, heyecani kalmamasi... dusundugumde, icimden bir parca martin'in bu kitabin ortalarindaki o hirsli hali gibi, bir parca da kitabin sonundaki hali gibi. ikisi birden bir savas icerisindeler ve ikisini birden yasiyorum. aslinda absurt bir durum degil cunku martin'in bastaki dusuncelerini ben zaten desteklemiyordum, onun bastaki ruh haliyle sondaki dusuncelerini birbirine katarsak belki benim bir kismim elde edilmis olur. basit, dumduz bir karakter degildi yani, okumasinin zevkli olmasinin sebebi o. asiri kompleks de degildi ama oyle bir karakter yazilabilecegini de sanmiyorum. kompleksligi gercekten komplekslikte birakilirsa belki. onu da anlayacak okur sayisi bir elin parmagini gecmez.
cok uzun yazmak gereksiz... ama brissenden'in en sevdigim karakter oldugunu soylemek istiyorum. ya hayatimda boyle birini istiyorum ya da birinin hayatinda o olmak istiyorum ama hangisi olduguna henuz karar veremedim. o olmak istiyorum yuksek ihtimal. ama cok yakin arkadasim olsun da isterdim.
su hayati bir de paranin derdi olmadan yasamak vardi.
·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.