Bunun üzerine konuşalım...
Kendini tanımak güzeldir. Duygularını fark etmek, düşüncelerini izlemek, davranışlarının nedenini bilmek… Hepsi ruhsal gelişimin bir parçası.
Ama bazen bu farkındalık, insanı fazlasıyla içe döndürür. Sürekli kendini izlemek, analiz etmek, doğruyu yapmaya çalışmak derken, insan doğallığını, içsel rahatlığını yitirir.
Her düşünceyi düzeltmeye, her hissi anlamlandırmaya çalışmak, sonunda sadece yorar. Çünkü insan, sadece “anlayan” bir varlık değil; hisseden, yanılan, akışta giden bir varlıktır.
Bazen bırakmak gerek… Her şeyi çözmek değil, sadece hissetmek.
Kendini düzeltmeye değil, kendine alan açmaya çalış.
Çünkü en çok da o zaman nefes alır insanın içi.
Kendinle Savaşma Sanatı