Bozkurtlar, bir roman değil de sanki bir yurt hasretiyle yazılmış ağıt gibi. Hüseyin Nihal Atsız burada yalnızca Göktürklerin, Bilge Kağan’ın, Kür Şad’ın destanını yazmıyor; aynı zamanda “biz nereye aitiz?” sorusuna da, içten içe milliyetçi bir yanıt vermeye çalışıyor.
Ama işin ilginç yanı şu: Bozkurtlar, yalnızca ideolojik bir anlatı değil. Yani karakterler birer afiş figürü gibi değil; Kür Şad mesela, sadece bir kahraman değil, aynı zamanda öfkeli, inançlı ama yalnız bir adam. Onun isyanı, bana biraz Jean Valjean’ı hatırlatıyor – tabii farklı uçlardan ama aynı kırılganlığa sahip iki adam. Biri adalete, diğeri vatana aç.
Romanın en vurucu tarafı, tarihi bir anı, ruhsal bir krize çevirmesi. Çünkü Atsız, sadece Çinlilere karşı bir isyanı anlatmıyor; aynı zamanda Türk’ün kendi içindeki parçalanmışlığı, teslim oluşu ve son bir umutla silkinmesini anlatıyor. Bu yönüyle, bana Karamazov Kardeşler’deki Alyoşa ile İvan’ın dünya görüşü çatışmasını hatırlatıyor. Kür Şad burada Alyoşa değil, İvan gibi — inanmak istiyor ama kalbi hep kuşkulu.
Atsız’ın dili bazı yerlerde fazla gösterişli, hatta bazen neredeyse nutuk atar gibi. Ama bu da metnin ruhuna uygun. Çünkü o “anlatmak” istemiyor, “inandırmak” istiyor. Bu nedenle Bozkurtlar, sadece bir hikâye değil; bir kimlik inşası.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.