Biraz uzun ama çok özel bir kitap...
Aşkı en ince detayına kadar çözümlemeye çalıştığınız bir dönemdeyseniz ya da sadece kalbinizin neden hâlâ birilerine çarptığını anlamak istiyorsanız, bu kitap size aynalık edecek.
Bu kitaptan beklentim, aşkı yücelten birkaç alıntı, belki birkaç şiirsel betimleme görüp geçmekti. Muhtasar bir aşk risalesi olarak düşünmüştüm. Ama İbn Hazm beni hazırlıksız yakaladı.
İbn Hazm’ın dili 11. yüzyıldan seslense de, söyledikleri bugünü o kadar iyi anlatıyor ki insan, "Bu duyguyu ben de yaşamıştım" demekten kendini alamıyor. Aşık olmanın ilk belirtileri, bakışlardaki kaçamaklık, özlem, kıskançlık, ayrılık acısı… Bunları öyle bir zarafetle anlatıyor ki, bir fıkıh âliminden değil de, kalbi paramparça olmuş bir dosttan dinliyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz.
Bazı satırlarda gülümsedim. Bazılarını defalarca okudum. Bazı yerlerdeyse içimde bir düğümle kaldım. Özellikle "aşkın sadakati" ve "sevenin vakarını koruması" üzerine söyledikleri, kendime bir tür iç muhasebe yapmama sebep oldu.
En çok da şuna hayran kaldım: Aşkı, ne sadece dünyevî bir hazza indirgemiş ne de sadece soyut ve ulaşılamaz bir hâl gibi sunmuş. Aşkı, insanın en derin hâliyle ve tüm zaaflarıyla birlikte anlatmış. Cesurca, dürüstçe, ama her zaman ince bir dille.
Belki bugün aşkı anlatan binlerce kitap var. Ama bin yıl önce yazılmış bu kitap, hâlâ en gerçeklerinden biri.
Çünkü bazı duygular, yüzyıllar geçse de değişmiyor.
Ve bazı yazarlar, kalbinizin içine bin yıl önceden dokunabiliyor.
Kitaptan Birkaç Satır
"Aşk, ruhun ruhu özleyişidir."
"Aşk, gözle başlar; kalbe iner; aklı yerinden eder."
"Seven kimse, sevdiği kişiyi kendi ruhundan ayırmaz. O artık onun bir parçası olmuştur."
"Ayrılık, gerçek sevgiyi sahte olandan ayırır."
"Aşk, dostluğu aşar, kardeşliği geçer, hatta bazen kendine olan sevgiyi bile unutturur."
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.