90 sayfalık bir kitap olmasına rağmen boşlukları çok fazla onları çıkardığımızda 50 sayfaya kadar düşebilir sayfa sayısı. Böyle boşlukların fazla olması, koca sayfada sadece 1 cümle yazıyor olması beni biraz üzüyor. Kağıt israfı malum...Yazarın ilk romanı olmasına rağmen acemiliğini çokça hissetmediğimi söyleyebilirim. Kitabın belli bir noktasından sonra olayları kambur ele alıyor, anlatmaya başlıyor. Zaten bu noktada daha derin ve anlamlı cümleler ortaya çıkıyor.Fazlaca cesaret barındırıyor kitap. Derin bir karanlık var. Bu yaşamın içinden bir karanlık. Kendi içimizden bir karanlık. O karanlığa gömüldüm ve sonrasında çıktım sanki. Bir kambur üzerinden bir çok metaforla karşılaşıyoruz. Yaşamın anlamsızlığından, boşluğundan söz ediliyor. O boş sayfalardaki çoğu cümle, sayfaların aksine çok dolu anlamlarla yüklü. Bir diğer sayfaya geçmek için o kısacık cümleyi bir güzel hazmetmek gerekiyor. Cümleler bir noktada hem birbirlerine çok bağlı hem de çok bağımsız, bu kitap bu zıtlığın hoş bir örneği olabilir. Okurların bir çoğu kendilerinden bir şeyler bulacaktır. Sonuçta hepimizin görünmeyen kamburları yok mudur ??
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.