Unutmanın Genel TeorisiEdebiyat
Herkese Merhaba <3
Yeni tanıştığım bir yazar ve beğenerek okuduğum kitabının yorumuyla geldim. <3
Konusundan kısaca bahsetmem gerekirse;
Agorafobisi olan Ludo, Angola’nın bağımsızlığını kazanmasından hemen önce kendini oturduğu apartmandaki evine kapatır ve daire kapısını tuğlalardan duvar örerek gizler.
(Not; Ludo’nun agorafobisinin sebebini kitabın sonunda öğrendiğimiz için bunun hakkında bir şey yazmak istemiyorum.)
Tam 30 yıl boyunca bu evde yaşam mücadelesi verir. Evde yiyecek stoklu ürünleri bitince terasında sebze meyve yetiştirmeye, komşularının terasından tavuk çalmaya, balkona konan güvercinleri avlayarak karnını doyurmaya çalışır.
Isınmak için evdeki mobilyaları ve kitapları kullanır. Yerdeki parkelere varıncaya kadar her şeyi yakar. Daha sonra kendi hikayesini yazmaya başlar. Elindeki kağıtlar tükenince evin duvarlarına işler büyük yalnızlığını…
Bir gün yan apartmana kurulan iskeleye tırmanıp Ludo’nun evine çıkan küçük bir çocuk onun yalnızlığına ve çaresizliğine ilaç olur.
Genel olarak severek okuduğum bir kitap oldu. Yan karakterler ve onların hikayeleri de çok dikkat çekiciydi.
Kitapta en hoşuma giden şey ise birbirlerinden haberi dahi olmayan tüm karakterlerin ucundan kıyısından iyi veya kötü birbirlerinin hayatlarına dokunmuş olmaları. Ve bu farklı hikayelere sahip tüm insanların en sonunda bir noktada karşılaşmaları…
Farklı zamanlarda farklı olaylarlardan ve kişilerden de bahsettiği için hafif bir kafa karışıklığına sebep olsa da güzel bir kitaptı. Zaten ödüllü bir eser Okumak isteyen tüm okurlara tavsiye ederim.
OKUYUN OKUTUN
Kitapla Kalın
Sevgiler <3
·
191 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.