Yalnızlıq yalnız paylaşılmadıqca mövcuddur. Paylaşıldığında əriyib gedər… Bu paradoksla üzləşmək, insanın özü ilə üzləşməsi qədər sarsıdır. Bəzən bir söz, bəzən bir toxunuş, illərlə buz kimi donan bir ruhu çatladar… Və o an anlarsan: Varoluş, bəzən bir zar oyunudur, amma sən oyunun qaydalarını dəyişdirəcək gücə sahibsən. Mən heç bir yerə aid deyildim… Ta ki içimdəki yalnızlığın səsini bir başqası duyana qədər.
Nietzsche AğladığındaIrvin D. Yalom