Hiçbir Şey Yapmadan da Kahraman Olunmazİnsan ve Duygular
Hikâye 22 yaşındaki Yusuf’un hikâyesiyle başlıyor. İstanbul’un kalabalığına alışmış, ama içine kapanık bir genç. Üniversiteyi uzatmış, sevdiği bölümde değil. Sabahları uyanmak için değil, sadece alışkanlıkla gözünü açıyor. Günleri birbirinin aynı: Kahvesini iç, servise bin, derse gir, çık, biraz internette oyalan, gece yatağa gir, uykusuzlukla debelen. Hayatın fonunda hep bir cümle: “Ben bir hiçim.”
Bir sonbahar günü, Kadıköy’de sahilde otururken ikinci el bir kitapçıya giriyor. Sadece zaman geçirmek için. Tozlu raflarda bir kitap gözüne çarpıyor: “Hiç Kimse Sıradan Değildir.” Kapaktaki cümle gözlerinin içine bakar gibi:
“Sıradan bir adam, bir suçun ortasında kahramana dönüşür.”
Kitabı alıyor, o gece okumaya başlıyor. Başkarakter Ed Kennedy ile ilk sayfada tanışıyor. Yusuf, Ed’i çok tanıdık buluyor: 19 yaşında, vasat bir hayat süren, taksi şoförlüğü yapan bir genç. Ailesiyle ilişkileri kopuk, kendine inancı eksik, sıradan olduğunu kabullenmiş bir adam. Tıpkı Yusuf gibi. Ama bir gün, bir banka soygununa tanıklık ediyor Ed. Beklenmedik biçimde olaya dahil oluyor. O gün her şey değişiyor. Posta kutusuna gelen bir iskambil kartıyla… Üzerinde hiçbir açıklama olmayan bir mesaj: As’lar. Görev başlıyor.
Yusuf okudukça hikâyenin içine çekiliyor. Ed'in başına gelen olaylar, bir domino taşı gibi hayatını etkilemeye başlıyor. Her kartta yeni bir görev, her görevde yeni bir yüz, bir hayat, bir acı… Ed sıradanlıktan sıyrılırken Yusuf, kendi sıradanlığına aynadan bakıyor. Ed başkalarının hayatına dokundukça, Yusuf’un da içindeki uyuyan vicdan uyanıyor.
Kitap ilerledikçe Yusuf kendine itiraf etmek zorunda kalıyor:
“Ben aslında sadece korkuyordum. Harekete geçmeye değil, hissetmeye korkuyordum.”
Ed’in, tanımadığı insanların yaşamlarına dokunması, Yusuf’un zihninde bir kapı aralıyor. Kitap boyunca Ed, sokaktaki yaşlı kadının yalnızlığına, parkta kitap okuyan kıza, geceleri şarkı söyleyen gence dokunuyor. Onlara yardım etmiyor sadece; onlarla varlık kuruyor. Bu “dokunma”, Yusuf’a şunu öğretiyor:
Hayat, sadece bizimle ilgili değil. Ama biz olmadan da eksik.
Kitap bittiğinde Yusuf sabaha kadar düşünmekten uyuyamıyor. Pencereden dışarı bakıyor. Gökyüzüne değil, alt kattaki yaşlı teyzeye. İlk kez yıllardır apartmanda görüp selam vermediği o kadının yalnızlığını fark ediyor. Ve sabah kahvaltısından kalan kekten bir parça kesip, zile basıyor. Kapı açılıyor. Sessizlik. Sonra bir tebessüm. Ve Yusuf’un içinde, ilk kez “ben bir şey yaptım” hissi filizleniyor.
Haftalar geçiyor. Yusuf, kendi kartlarını yazıyor artık. Her hafta bir kişiye, küçük de olsa bir iyilik. Okuldaki sessiz çocuğa selam vermek. İşsiz arkadaşına CV hazırlamak. Bir dilenciyle göz teması kurmak. Kimsesiz sandığı kendi annesiyle uzun bir yürüyüş yapmak. Bunlar belki büyük devrimler değil. Ama onun içindeki o “sıradanlık” küfü, her iyilikte biraz daha soyuluyor.
Yusuf bu kitabın etkisini şöyle anlatıyor bir gün günlüğüne:
“Ed bana bir şeyi kanıtladı: Kahraman olmak için uçmak gerekmiyor. Yere daha çok bakmak gerekiyor. İnsanların ayaklarına, yaralarına, gözlerinin içine…”
"Hiç Kimse Sıradan Değildir" kitabı, klasik bir roman değil. Bir uyanış metni. Okuyucusunu yargılamıyor, ama rahatsız ediyor. Sarsıyor. Sessizce ama derinden… Çünkü kitap aslında şu soruyu soruyor sana:
“Senin eline bir kart gelseydi… ne yapardın?”
Markus Zusak’ın dili yalın ama güçlü. Hikâye akıcı ama düşündürücü. Ed Kennedy’nin iç sesi, çoğu zaman Yusuf’un iç sesi oluyor. Kitap, klasik kahraman anlatılarından farklı olarak, “sıradanlık” üzerinden büyüklüğü tanımlıyor. Yani, sıradan insanın sıradışı gücünü...
Yusuf, kitabı bitirdikten sonra bir daha asla "ben bir hiçim" demedi. Çünkü anladı ki; “Hiç kimse sıradan değildir.” Ve belki de en büyük dönüşüm, işte bu cümlede saklıydı.
·
1.367 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.