Okuması, yazı puntosu ve ince olması vesilesiyle ne kadar kolaysa okuma süreci de, inceleme yazması da bir o kadar zordu. Bazı kitaplar hakkında inceleme yazmak için hissettiğimi anlatmada kelimeler yetersiz ve duygusuz, eksik geliyor ve bu durum sanki kitaba haksızlık yapıyormuşum gibi hissettiriyor. Ne yazsam az kalıyor, silip duruyorum. Gerçek şu ki, insanın başkasının yaşadıkları acıları anlatması kolay lakin kendi yaşadığını anlatması bir o kadar zordur ya; bu kitap da benim için aynı etkideydi sanırım. Okurken “Conor” değildi de ben yaşıyor gibi hissettim. Halbuki okuduklarımın hiç birini deneyimlememiştim de; duygu akışı o kadar gerçekti. Hep bir burun sızısı, yüreğimde bir yumru. Hele bir de canavarın anlattığı hikayeler var ki hepsinden farklı bir ders çıkarıyor, hepsinde farklı bir çerçeveden bakmayı öğretiyor. Ne “Conor” un yaşında bir çocuğum ne de onun yaşadıklarını bileceğim acı deneyimlerim oldu ama şu yaşıma rağmen hikayelerde “Conor” gibi çocukça sorular sorup, onun gibi baktığımı, yaşamadıklarıma- yaşadıklarıma rağmen çok sığ bir yerde olduğumu gördüm. Çok etkileyici bir kitaptı.
“Zihin, rahatlatıcı yalanlara inanır ama o yalanları gerekli kılan acı gerçekleri de bilir.”
Ve “Bazen insanlar en büyük yalanları kendilerine söylemek zorunda kalırlar.”
“İyileşme, başkalarını kurtarmaktan vazgeçip kendi acılarımıza dürüstçe bakabildiğimiz anda başlar.” der Irvin D. Yalom…
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.