"HAYAL İZİ"
"Hayatta her şey ne kadar birbirine bağlıydı ve şundan da artık emin olmuştum ki bir şeyleri gerçekten kalpten,en derinden temiz bir şekilde istersen o şey bir şekilde farklı yollarla seni buluyordu."
İki dostun, hatta kardeşin birbirine nasıl omuz olduğunu, zorlu günlerin içinden nasıl el ele çıktıklarını ve her sevginin arkasında gizli kalmış sırların nasıl yankı bulduğunu anlatıyor yazar eserinde bizlere.
Geçmişiyle bağ kurmakta zorlanan, yaşadıklarını hatırlamak isteyen ama bir o kadar da unutmaya çalışan bir kadının hikâyesini anlatıyor. Karakterimiz, bir sabah hatırlayamadığı bir geçmişle uyanıyor. Kim olduğunu, ne yaşadığını, neden bu kadar kırık olduğunu bilmiyor ama içinde derin bir boşluk, bir tür “eksiklik” hissediyor. Roman boyunca bu boşlukları doldurmaya, yarım kalan cümleleri tamamlamaya, hayallerin izini sürmeye başlıyoruz.
Sınırları zamanla silinmiş bir gerçeklik duygusu, düşle iç içe geçmiş imgeler ve kalbin en kırılgan yerinde yankılanan cümleler…
Özge ve Buse... Aralarındaki dostluk, kelimelerin ötesinde.
Özge’nin annesi hastalanıp hastaneye kaldırıldığında Buse, hiç düşünmeden arkadaşının yanına koşar. En zor zamanında onun yanında durur.
Hastanedeki bir başka kişi ise Özge’nin sevgilisi Hasan. Ama Buse'nin içi bu adam konusunda hiç ısınmaz. İçinde bir yer, ona güvenmemesini fısıldar. Ve çok geçmeden bu sezileri birer birer doğrulanmaya başlar.
Buse, Özge'nin annesinin evine eşyaları bırakmak için giderken, posta kutusuna bir zarf bırakan panik hâlindeki bir kadınla karşılaşır. Kadın sorulara cevap vermeden kaçar.
Zarfın içindekileri merak eden Buse, Özge'ye bunu sorduğunda “eski bir arkadaşımdan” yanıtını alır. Ama bu geçiştirme, şüphe bulutlarını dağıtmaz. Aksine, daha da koyulaştırır…
Ve işin içine gizemli bir telefon görüşmesi, Hasan'ın çevresinde dolanan gizemli kadınlar ve ortaya dökülen bazı eski defterler girince, bu dostluğun ortasında ciddi bir sis perdesi oluşur.
Buse için kaderin bambaşka bir planı vardır.
Kalabalık bir kafede, tam yer bulamayacakken bir adam kolundan tutar ve masasına davet eder.
Melih.
Ne bir numara, ne bir adres... Ama içten bir gülümseme, etkileyici bir ses tonu ve Buse'nin kalbinde uyanan kelebekler…
Buse, sadece masada unuttuğu isimli bir dosyadan adını öğrenebilir. Geriye ise yalnızca bir soru kalır: Bir daha karşılaşacak mıyız?
Özge, Hasan’ın kendisini aldattığını öğrenince darmadağın olur. Annesini kaybettikten sonra tutunduğu tek dal da kopmuştur.
Ve Özge, başka bir şehirde yeniden başlamak için yola koyulur.
Yeni bir iş... Ve geçmişi gibi soğuk, mesafeli bir adam: Buğra.
Ama bazen mesafeli duranların içinde en derin iyilik saklıdır.
Bu kitap, sadece iki kadının yaşam mücadelesini değil, aynı zamanda okurun zihnini de kurcalayan bir dizi soru bırakıyor arkasında:
Hasan gerçekten kimdir ve neler gizlemektedir?
Posta kutusuna zarf bırakan o gizemli kadın kimdi?
Özge, yaşadığı acıların ardından yeniden hayata tutunabilecek mi?
Ve elbette... Buse, Melih’i bir daha görebilecek mi?
Romanın en çarpıcı yanı ise, hayal ile gerçeğin iç içe geçtiği anlatı yapısı.
Özge’nin zihninde ve rüyalarında beliren imgeler, basit bir düş değil; hayatındaki bazı kırılma noktalarının yansıması, hatta çözümü oluyor.
Bu hayaller bazen onun çocukluğuna, bazen bastırdığı acılarına, bazen de hiç dile getirmediği arzularına açılan birer kapı gibi işlenmiş. Gerçek hayatın çözemediklerini rüyada, ruhun iyileştiremediklerini satırlarda çözen bir anlatı bu.
Özge’nin en büyük çatışması aslında dış dünyayla değil, kendi iç sesiyle, kendi bastırdığı duygularla.
Onu yalnızca bir hikâyenin kahramanı olarak değil, tanıdığımız bir dost gibi okuyoruz. Yazar, onun her ruhsal geçişini öyle yalın ama derinlikli betimliyor ki, sayfalar ilerledikçe Özge’nin iç dünyasında biz de kayboluyoruz.
"Hayatta her şeyin ilacı zaman değildir; bazen bir dost eli, bazen bir mektup, bazen de geçmişin tam ortasında duran bir iz iyileştirir insanı…”
Kitapla Kalın.
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.