“Bundan sonrası depremle yarım kalan canların dram dolu öyküleri. Ben yazarken çok ama çok zorlandım. Her yazdığım öyküyle hüngür hüngür ağladım. Biliyorum ki siz de gözyaşları dökeceksiniz okurken. Onları unutmamamız, unutturmamamız gerekiyor. Ben bunu yazarak yerine getiriyorum. Onlar bir rakam değil, hepsi birer can, hayalleri olan, gelecek planları yapan talihsiz insanlar. Hepsi can… can… can…” (s. 20)