Tolstoy’un İvan İlyiç’in Ölümü kitabı, kısa olmasına rağmen beni uzun uzun düşündüren bir eser oldu. Görünürde sıradan bir memur olan İvan İlyiç’in hayatı ve ölüm süreci üzerinden, aslında hepimizin kaçtığı o büyük soruyla yüzleştiriyor bizi: Gerçekten yaşıyor muyuz? Yoksa sadece “bize uygun görülen” hayatı, alışkanlıklarla mı sürdürüyoruz?
İvan İlyiç’in hastalığıyla birlikte hayatının çözüldüğü anlatıldı kitapta. Kariyer, statü, iyi bir evlilik, şık bir salon… Her şey dışarıdan kusursuz görünürken, içsel yalnızlığı ve çaresizliği o kadar güçlü yansıtılmıştı ki, bazı bölümlerde kendimi sorgularken buldum. Tolstoy’un anlatımı öyle yalın ama etkileyici ki, bir insanın ölümle yüzleşme sürecini izlerken aslında kendi varoluşumuzu da izliyoruz. Belki de en çarpıcı olan, hayatı boyunca “doğru” olanı yapmaya çalışan birinin, ölümle karşı karşıya geldiğinde ilk kez gerçekten yaşamı anlamaya çalışmasıydı.
Ne kadar çok şeyi erteliyoruz, ne kadar çok şeyi gerçekten istemediğimiz halde “böyle olması gerek” diye kabul ediyoruz… İvan İlyiç’in Ölümü, bu anlamda sadece bir ölüm hikâyesi değil; sahici bir uyanış, tokat gibi bir hatırlatma. Yaşamak, sadece nefes almak değil; sahici olmakla, farkında olmakla, cesaretle yüzleşmekle ilgili. Ve bazen bunu anlamak için, ölümün kıyısına kadar gitmek gerekebiliyor.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.