İşte yine gece oluyor! Biraz sonra her yer ümitlerim gibi kararacak, yalnız gökte tek tük yıldızlar parlayacak...
Mahrumiyete, ümitsizliğe alıştığım halde bu akşam yalnızlık beni ürkütüyor. Hülyasız, emelsiz yaşamaktan şikâyeti hiç hatırıma bile getirmezken bu akşam bana ne oldu Allahım? İçimde bir kararsızlık ve hatta korku var. Ne istediğimi, ne beklediğimi bilmiyorum...
Sönmüş zannettiğim yaradan yine bu akşam kanlar sızıyor... Ben bu dertten kurtulamayacağım galiba...
Ben küfür ile imandan, ikrar ile inkârdan, tasdik ile kuşkudan meydana gelmiş bir şey olmuştum. Kalben inkâr ettiğimi aklen tasdik eder, aklen reddettiğimi kalben kabul ederdim.