Gösteriş ve Yalnızlık1000Kitap
"Araba Sevdası"nı bitirdiğimde uzun süre düşündüm: Gerçekten insan, kendi hayaline âşık olabilir mi?
Bihruz Bey öyle bir karakter ki hem sinir oluyorsun hem de acıyorsun. Çünkü aslında sadece dalga geçilecek bir züppe değil; çaresizce ‘biri olmaya’ çalışan, ama neye tutunacağını bilemeyen bir adam.
Batılı olmak istiyor ama sadece giydiği kıyafetle, konuştuğu bozuk Fransızcayla, bindiği arabayla... Derinlik yok. Ama bu sahicilik eksikliği onu basit değil, trajik yapıyor. Çünkü içinde bir boşluk var, büyük bir hiçlik. Onu bu kadar etkileyici yapan şey de bu zaten. Gülüyoruz ama aynı zamanda kendimizi de görüyoruz: bazen sosyal medyada, bazen çevremizde, bazen içimizde...
Benim için kitap, sadece bir züppe eleştirisi değil; kendi kültürünü inkar etmeye çalışan ama yerine de bir şey koyamayan insanların yalnızlığı üzerine bir anlatıydı. Bihruz’un yaşadığı aşk da gerçek değil aslında 
Recaizade Mahmut Ekrem o sadece kafasındaki kadına âşık. Gerçekle yüzleştiğinde darmadağın oluyor. Çünkü kendi kurduğu sahte dünyanın içine sıkışmış biri o.
Ve bu kitabı asıl unutulmaz yapan şey, dildeki ince alay. Recaizade Mahmut Ekrem öyle zarif bir şekilde eleştiriyor ki Bihruz’u, ne yazarla dalga geçiyorsun ne karakterle; o ince çizgide gidip geliyorsun.
Kitaptan Unutamadığım Alıntı:
“Görünüşe aldanmak, akılsızların işidir; akıllı adam görünüşü değil, özü araştırır.”
Bu cümle tam kalbime oturmuştu. Çünkü Bihruz’un tüm hayatı bu hatanın üzerine kurulu. Ve bir noktada hepimiz bu hatayı yapıyoruz, değil mi?
Kısacası, Araba Sevdası bir “eski kitap” değil, bugünü de anlatan bir ayna.
İstersen 1800'lerde yazılmış olsun, içindeki boşluk hâlâ tanıdık geliyor.
Okuyunca hem güldüm hem de acayip içim buruldu. Bitirince de şöyle düşündüm:
"Ben neyin peşindeyim acaba? Göründüğüm kişi miyim, yoksa görünmek istediğim kişi mi?"
İşte bu soruyu sormaya başladığında kitap etkisini göstermiş oluyor zaten.
Recaizade Mahmut Ekrem o sadece kafasındaki kadına âşık. Gerçekle yüzleştiğinde darmadağın oluyor. Çünkü kendi kurduğu sahte dünyanın içine sıkışmış biri o.
Ve bu kitabı asıl unutulmaz yapan şey, dildeki ince alay. Recaizade Mahmut Ekrem öyle zarif bir şekilde eleştiriyor ki Bihruz’u, ne yazarla dalga geçiyorsun ne karakterle; o ince çizgide gidip geliyorsun.
Kitaptan Unutamadığım Alıntı:
“Görünüşe aldanmak, akılsızların işidir; akıllı adam görünüşü değil, özü araştırır.”
Bu cümle tam kalbime oturmuştu. Çünkü Bihruz’un tüm hayatı bu hatanın üzerine kurulu. Ve bir noktada hepimiz bu hatayı yapıyoruz, değil mi?
Kısacası, Araba Sevdası bir “eski kitap” değil, bugünü de anlatan bir ayna.
İstersen 1800'lerde yazılmış olsun, içindeki boşluk hâlâ tanıdık geliyor.
Okuyunca hem güldüm hem de acayip içim buruldu. Bitirince de şöyle düşündüm:
"Ben neyin peşindeyim acaba? Göründüğüm kişi miyim, yoksa görünmek istediğim kişi mi?"
İşte bu soruyu sormaya başladığında kitap etkisini göstermiş oluyor zaten.··
102 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
