Demek hayat, bir varoluş mücadelesiymiş; her adımda yeni bir sınav, her köşe başında yeni bir engel… Belki de tam da burada, bu acımasız gerçeğin içinde bir anlam yatıyor. Her darbede bir kayıp, her yara bir anı bırakıyor. Ama bir de bakıyorsunuz, her düşüşte yeniden kalkmayı öğreniyorsunuz.
Hayat, bizi öyle bir yerlere sürüklüyor ki, bazen dünya sadece bir fırtına gibi etrafımızda dönerken, kendimizi anlamadığımız bir çığlığın içinde buluyoruz. Kollarımız kırılır, kalbimiz yaralanır, gözlerimiz yaşla dolar. Ama darbenin ardından, hep o sessiz an gelir… O an ki, aslında bütün darbeler, bizi bir adım daha ileriye taşımak için varmış gibi hissedersiniz. Her acı, her kırılma, sadece biraz daha güçlenmemiz içindir.
Ona inanmak kolay değil; çünkü kimse “güçlü kal” dediğinde, kalbiniz hâlâ parçalanmışken bu sözlerin anlamını tam olarak çözemezsiniz. Ama o anlar gelir. Yavaşça… Derin bir nefes alırsınız. Ve o nefes, bazen bir ömrün kıvılcımını taşır.
Hayat, "güçlü olmak" demek değil. Zaten hepimiz bir şekilde kırılıyoruz. Hayat, o kırıklıkların arasındaki derin gücü fark etmek demek. Acının içinde kaybolmak yerine, her darbenin ardından bir yol bulmak. Hem de, bir kez daha başlamak için.
İçinde kaybolduğun karanlıkta, bir gün ışığın tam da sana doğru kaydığını görürsün. Kırık dökükken bile, bir şeylerin birleştiğini hissedersin. O birleşme, senin en büyük gücündür. Hayat işte tam da bunun adıdır: Yeniden doğmak, defalarca kırılmak ve her defasında biraz daha güçlü kalkmak.
Ve sonunda, hayatın o darbeleri değil, onlardan çıkıp ayağa kalkmanın gücü, seni sen yapan şeydir.
·
1.274 Gösterim
Yorumlar
Bu Hayata yenilen her darbe ,kişinin sabrı ve mücadelesi ile taçlanirsa
Onu bambaska seviyeye taşır, yıkılmaz kılar...
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.