İnsanı dünyadakı bütün yaradılışlardan fərqli qılan özəlliyi, onun zəkasıdır. Məntiqi, zəkası sayesində insan mağaradan çıxıb sərhədsiz kosmosa ulaşa bildi. Zəkanın, bireyselliyin savunucusu olan 
Ayn Rand 
Hayatın Kaynağı əsərindən sonra oxuduğum, məni heyran buraxan ikinci kitabıdır. Oxuduqca içimdəki bildiyim ama izah edəmədiyim, sözlərə tökə bilmədiyim doğruların kiminsə tərəfindən sözlərlə ifadəsini görmək, nəfəssiz buraxdı.
Yazıçının qələmində tərif edilən, bacarıqlı kəsimin zəiflərə, bacarıqsızlara fəda edilməsi, əməyi və zəkası daima sömürülen təbəqə olması, bacarığından, işləmə potensialından asılı olmayaraq hamının eyni kəfəyə qoyulması, bunun “qardaşlıq”, adı altında yutdurulması, “qoyunlar sürüsü” yaradıb onu istədikləri kimi yöneltmək. Bunu insanlıq təcrübə etdi və bəzi yerlərdə hələ də təcrübə etməyə davam edir, Sosiallizm kimi bir uydurma formul ilə.
Əsərin açar nöqtəsi artıq başlanğıcdan etibarən, dəfələrlə qarşımıza çıxan, sadə və bir o qədər də sirli bir cümlədir “Jonh Galt kim ?”
John Galtın kimliyi ilə bağlı bir çox əfsanələr gəzir. O əfsanələrdən birində deyilir
"John Galt gençlik çeşmesini buldu, onu aşağıya, insanlara getirmek İstedi. Ama
geri dönmedi...çünkü onun aşağıya getirilemeyeceğini anladı.” Çünkü insanlar o çeşmeye ulaşmaq üçün yükselmeliydiler. Bəs nə ilə ? Qardaşlıqla ? Fədakarlıqla ?
Bir şeyi etdiyimizdə o işdə başarılı ya başarısız mı, mutlu və ya mutsuz mu olacağımızı belirleyen temel onu ne üçün etdiyimizdir. “Bu işi edirem çünkü bu məni xoşbəxt edir.”, “bu işi edirəm çünkü bu işi görməkdən zövq alıram, yorulsam da kendi zevqim üçün yorulduğum üçün qürur duyuram.” Cavabımız bu cür bir şeydi mi, yoxsa “bu işi görürem çünkü başqalarına xidmət etmək istəyirəm.”, “bu işi edirəm çünkü başqalarını xoşbəxt etmək mənim xoşbəxtliyimdən önemlidir.”, “bu işi edirəm çünkü yalnız uca amal uğruna özünü feda eden qurtuluşa erer” türden bir cavablardı.
Özünün, öz yaşamının, öz xoşbəxtliyinin hər şeydən öncə gəldiyini bilən insanlar topluluğu yalnız azad və uğurlu cəmiyyət forlaşdıra bilər.
Burda bitmədi. Davamı var.
Ayn Rand Hayatın Kaynağı əsərindən sonra oxuduğum, məni heyran buraxan ikinci kitabıdır. Oxuduqca içimdəki bildiyim ama izah edəmədiyim, sözlərə tökə bilmədiyim doğruların kiminsə tərəfindən sözlərlə ifadəsini görmək, nəfəssiz buraxdı.
Yazıçının qələmində tərif edilən, bacarıqlı kəsimin zəiflərə, bacarıqsızlara fəda edilməsi, əməyi və zəkası daima sömürülen təbəqə olması, bacarığından, işləmə potensialından asılı olmayaraq hamının eyni kəfəyə qoyulması, bunun “qardaşlıq”, adı altında yutdurulması, “qoyunlar sürüsü” yaradıb onu istədikləri kimi yöneltmək. Bunu insanlıq təcrübə etdi və bəzi yerlərdə hələ də təcrübə etməyə davam edir, Sosiallizm kimi bir uydurma formul ilə.
Əsərin açar nöqtəsi artıq başlanğıcdan etibarən, dəfələrlə qarşımıza çıxan, sadə və bir o qədər də sirli bir cümlədir “Jonh Galt kim ?”
John Galtın kimliyi ilə bağlı bir çox əfsanələr gəzir. O əfsanələrdən birində deyilir
"John Galt gençlik çeşmesini buldu, onu aşağıya, insanlara getirmek İstedi. Ama
geri dönmedi...çünkü onun aşağıya getirilemeyeceğini anladı.” Çünkü insanlar o çeşmeye ulaşmaq üçün yükselmeliydiler. Bəs nə ilə ? Qardaşlıqla ? Fədakarlıqla ?
Bir şeyi etdiyimizdə o işdə başarılı ya başarısız mı, mutlu və ya mutsuz mu olacağımızı belirleyen temel onu ne üçün etdiyimizdir. “Bu işi edirem çünkü bu məni xoşbəxt edir.”, “bu işi edirəm çünkü bu işi görməkdən zövq alıram, yorulsam da kendi zevqim üçün yorulduğum üçün qürur duyuram.” Cavabımız bu cür bir şeydi mi, yoxsa “bu işi görürem çünkü başqalarına xidmət etmək istəyirəm.”, “bu işi edirəm çünkü başqalarını xoşbəxt etmək mənim xoşbəxtliyimdən önemlidir.”, “bu işi edirəm çünkü yalnız uca amal uğruna özünü feda eden qurtuluşa erer” türden bir cavablardı.
Özünün, öz yaşamının, öz xoşbəxtliyinin hər şeydən öncə gəldiyini bilən insanlar topluluğu yalnız azad və uğurlu cəmiyyət forlaşdıra bilər.
Burda bitmədi. Davamı var.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.