Bu kitapta hikâye biraz daha Çiçeklidere köyüne ve köy halkının başına gelenlere odaklanıyor. Yani doğrudan İnce Memed’in değil, bu kez daha çok ağaların, köylülerin, jandarmaların sahnede olduğu bir roman okuyoruz. Mahmut Ağa'nın sonu bu kitabın en çarpıcı yanı belki de… Yine bir adalet hikâyesi, ama bu kez adaletsizliğin daha derin katmanlarına giriyoruz.
İnce Memed’in bölümleri azdı, evet… Hatta ortalarda tamamen kayboluyor. Ama beklemediğimiz bir yerde yine o bildiğimiz kendi yasasını kendi yazan adam olarak çıkıyor. Devletin işletemediği adaleti, halkın yüreğinde kanayan yarayı yine o sarıyor. Kitapta en sevdiğim yer, Hürü Ana’nın konuşmalarıydı. İnce Memed’e söylenmesi, kızıp sonra yine kıyamayışı, İnce Memed'e olan inancı… Çok tatlı bir bölümdü. Kahkaha atarak okudum.
Ama yine de… İlk iki kitabın tadını pek alamadım. Belki de bu benimle ilgili. Belki de anlatının odağının biraz dağılmasından, İnce Memed’in merkezde olmamasından… Bilemiyorum. Ama ne olursa olsun Yaşar Kemal’in kalemi öyle güçlü öyle canlı ki her sayfada Anadolu’nun çığlığını duyuyorsun.
Yine o bildik düzen: Jandarmalarla ağaların el ele verip köylüye zulmettiği, halkın iki arada bir derede sıkıştığı bir Çukurova manzarası… Okurken insanın içi öfkeyle doluyor. Bir roman gibi değil tarih gibi okudum çoğu yeri.
Sonuç? Her şeye rağmen çok güzel bir kitaptı. Çünkü anlatan Yaşar Kemal. Ve henüz yeni tanımama rağmen...
İnce Memed 4’e başlamadan önce biraz soluklanmam şart gibi. Gerçek hayatta zaten yeterince adaletsizlikle karşılaşıyorken, üç kitap boyunca bu kadar derinden ve tekrar tekrar anlatılan adaletsizlikle yüzleşmek beni biraz yordu. Biraz başka kitaplarda nefes alıp öyle devam etmeyi düşünüyorum.
·
160 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.