Bir duruşu olmalı insanın,
bir bakışı, bir anlayışı,
bir aşkı, bir davası olmalı.
Gökyüzüne bakmayanların
kalbi daha çok kirlenir.
Ve insan en çok göğe vurgun.
Sonra zifiriliğe, şiire
ve hep Allah’a….
Uçmayı öğrenmeden, göçmeye mecbur
kalmış bir kuş gibi kalbimiz.
Ah şu yalnızlık kemik gibi
ne yana dönsem batar.
Çünkü kırıldım, avuç uçlarıma kadar…
Şu küçücük kalpte nice hakkın yüklü…
Beni kabullen, kendini
yanına al, gidelim…
Çıktığım her yerin kapısını
sert kapatmamla tanınırken,
senin kapın çarpmasın diye
arasına elimi koydum…
Şimdi yoksun üstelik uzaktasın….
Ellerin yapayalnız biliyorum.
Gözlerin dalıyor yine.
Hep benim için olmalı….
Yine de biri çıksa, nasılsın dese
alışkanlıkla iyiyim diyeceğim.
Neyse…
Bitti o şiir!
Başka mısra gerekmez.
Cahit Zarifoğlu
Cahit Zarifoğlu5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ve inan bana,
Bir insan en çok orada yorulur:
Söylenecek çok şey varken,
Hiçbir şeyin anlamı kalmadığında.
Ne virgül, ne ünlem…
Sadece bir duruş: Bitti. ✨
En sevdiğim şiir, sözleri o kadar anlamlı ki.. Sen de çok güzel yorumlamışsın güzel yüreğine sağlık.👏
"Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil."
Ne güzel ifade etmişsin.
Bende çok seviyorum bu şiiri. Estağfurullah naçizane dilimiz döndüğünce yorumlamaya çalışıyorum.😊 Teşekkür ederim. 😊
