H.C. Armstrong’un “Bozkurt” kitabı, elimde tuttuğumda önce kapağına, sonra da başlığın ağırlığına takıldım. Bu kitap, sıradan bir biyografi değil; bir dönemin, bir milletin, hatta bir liderin keskin dönüşümünün dışarıdan gözlemlenmiş ve yer yer sert bir şekilde yorumlanmış bir hikâyesi. Atatürk’ü bir yabancının kaleminden okumak başta tuhaf geliyor insana, ama bir yandan da bu tuhaflık, merakı daha da körüklüyor. Armstrong'un dili zaman zaman taraflı, zaman zaman hayranlıkla karışık bir mesafe taşıyor; bu yüzden kitap boyunca hem okuyucu hem de “izleyici” gibi hissediyorsun.
Kişisel olarak bu kitap beni iki farklı duyguyla sarstı. Birincisi, Atatürk’ün liderliğine, vizyonuna ve dönüştürücü gücüne duyduğum hayranlık. Armstrong, onun askeri dehasını, cesaretini ve halk üzerindeki etkisini açıkça ortaya koyuyor. Özellikle Anadolu’nun çorak topraklarında yeşertilmeye çalışılan modern Türkiye’yi anlatırken, o kuraklığın içinden çıkan umut gerçekten etkileyici. İkincisi ise Armstrong’un zaman zaman kullandığı küçümseyici ya da kuşkulu ifadelerin yarattığı rahatsızlık. Bu rahatsızlık da aslında kitabın samimiyetinden değil, yazarın bakış açısından kaynaklanıyor.
Yani "Bozkurt", ne tam anlamıyla bir övgü ne de mutlak bir eleştiri. Onu okurken kendi bakış açını da sürekli sorguluyorsun. Her satırda Atatürk'ün hem insani hem de liderlik yönüyle ne kadar karmaşık bir figür olduğunu hissediyorsun. Armstrong, belki de farkında olmadan, Mustafa Kemal’in içindeki ateşi, sancıyı, kararlılığı çok iyi resmetmiş.
Sonuç olarak bu kitap, Atatürk’ü farklı bir açıdan görmek isteyen ama duygusal bağını da göz ardı etmeyen herkes için oldukça kıymetli. Eleştirel okumayı bilen biri için “Bozkurt”, düşündüren, zaman zaman öfkelendiren ama nihayetinde Atatürk’e duyulan saygıyı daha da derinleştiren bir eser.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.