Nasıl özlem koktum ha :)
Öyle kalbimin içinde bir yerleri acıttı bu kitap.
Ama öyle bağırarak, dökerek değil. Sessizce.
Sanki biri gelip içimdeki suskun yerlere dokundu gibi.
Bazı cümleleri okurken “tamam” dedim, “ben buradayım işte.”
Kendime bile diyemediğim şeyleri önüme koydu.
Kısa yazmış, sade yazmış ama bir duruyorsun...
bir satırla, bir hisle öylece kalıyorsun.
“İnsan, bir başkasını değil; bir başkasıyla kendini sever.”
Dedin mi bunu hiç kendine? Ben dememiştim. Şimdi sustum.
Bana göre:
Uzak, okunup bitirilecek bir kitap değil.
Yanında duracak. Arada bir açıp bir cümle okuyacaksın.
Belki kapatıp derin bir nefes alacaksın. Belki de hiç konuşmayacaksın.
Ben çok sustum bu kitabı okurken. Ama iyi geldi.
Az konuşan, çok bilen biri gibiydi. Sessizdi. Yakındı.
Biraz kendim gibi.
·
237 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
