İnsanın en büyük derdi kendisi..
Sepya bir sahafın raflarından çıkan, kime ait olduğu bilinmeyen siyah-beyaz fotoğrafların çevresine örülmüş kısa öykülerden oluşuyor. 
İlkay Yıldız, geçmişin solgun izlerini taşıyan bu sahipsiz karelere hayat veriyor. Her fotoğraf bir öyküye, her öykü bir duyguya dönüşüyor. Kitapta bir dilek ağacının altında tutulan dileklerden sokak aralarındaki çocukluk seslerine, kaçırılan vapurlardan yarım kalmış özürlere kadar pek çok hayat kırıntısı yer alıyor. Fotoğrafların görselliği ve yazarın anlatımı birleşerek okuyucuya hem görsel hem de duygusal bir deneyim sunuyor.
Sepya, nostalji, zamanın geçiciliği ve belleğin kırılganlığı etrafında şekilleniyor. Siyah-beyaz fotoğraflar üzerinden kimliksiz hikâyelere kimlik kazandırılıyor. Her öykü kısa ama yoğun; yaşamın içinden anları, çoğu zaman buruklukla, bazen de tatlı bir tebessümle sunuyor. Her öyküde yazar, geçmişin bir anısını yakalayıp ona bir son veriyor. Bazen özlemle, bazen pişmanlıkla, ama daima insana dair bir hüzünle... Bu da kitabın sepya tonunu sadece fotoğraflarda değil, duygularda da hissettiriyor.
Sepya benim için sadece bir öykü kitabı olmadı; aynı zamanda zamanın içinde kaybolmuş anılara dokunmak gibi bir deneyimdi. Eğer hafif ama dokunaklı, yaratıcı ama yalın bir okuma arıyorsanız Sepya'yı mutlaka öneririm. Ben çok beğendim, içimde bir yerlerde hâlâ bir öyküsü yankılanıyor..Hikaye-Öykü
Sepya bir sahafın raflarından çıkan, kime ait olduğu bilinmeyen siyah-beyaz fotoğrafların çevresine örülmüş kısa öykülerden oluşuyor. İlkay Yıldız, geçmişin solgun izlerini taşıyan bu sahipsiz karelere hayat veriyor. Her fotoğraf bir öyküye, her öykü bir duyguya dönüşüyor. Kitapta bir dilek ağacının altında tutulan dileklerden sokak aralarındaki çocukluk seslerine, kaçırılan vapurlardan yarım kalmış özürlere kadar pek çok hayat kırıntısı yer alıyor. Fotoğrafların görselliği ve yazarın anlatımı birleşerek okuyucuya hem görsel hem de duygusal bir deneyim sunuyor.
Sepya, nostalji, zamanın geçiciliği ve belleğin kırılganlığı etrafında şekilleniyor. Siyah-beyaz fotoğraflar üzerinden kimliksiz hikâyelere kimlik kazandırılıyor. Her öykü kısa ama yoğun; yaşamın içinden anları, çoğu zaman buruklukla, bazen de tatlı bir tebessümle sunuyor. Her öyküde yazar, geçmişin bir anısını yakalayıp ona bir son veriyor. Bazen özlemle, bazen pişmanlıkla, ama daima insana dair bir hüzünle... Bu da kitabın sepya tonunu sadece fotoğraflarda değil, duygularda da hissettiriyor.
Sepya benim için sadece bir öykü kitabı olmadı; aynı zamanda zamanın içinde kaybolmuş anılara dokunmak gibi bir deneyimdi. Eğer hafif ama dokunaklı, yaratıcı ama yalın bir okuma arıyorsanız Sepya'yı mutlaka öneririm. Ben çok beğendim, içimde bir yerlerde hâlâ bir öyküsü yankılanıyor..·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.