İlk başta bu kitaba başlamadan önce aklımda sadece “orta çağda geçen bir cinayet romanı” fikri vardı. Açıkçası biraz gizem, biraz aksiyon bekliyordum. Ama kitap ilerledikçe bunun çok daha fazlası olduğunu fark ettim. @ 
Gülün Adı GülünAdı, sadece bir cinayet çözümünden ibaret değil; din, bilgi, inanç ve sorgulama üzerine yqzılmış çok katmanlı, yoğun bir roman.
Kitapta olaylar 14. yüzyıldaki bir manastırda geçiyor. Ana karakterimiz William, oldukça zeki ve mantıkla düşünen bir keşiş. Onun bakış açısı, kitap boyunca karanlık ve gizemli olayların arasında bize bir çeşit “aydınlanma” hissi veriyor. William'ı gözlemleyen genç çömez Adso ise hem anlatıcı hem de bize yakın duran, daha insani bir karakter. Bu ikili üzerinden, yazar farklı düşünce sistemlerini çarpıştırıyor gibi hissettirdi bana.
Dikkatimi çeken konulardan biri, kadın temsili oldu. Kitapta neredeyse hiç kadın karakter yok ve olan tek önemli kadın da isimsiz. Bu kız, hikâyede sadece bir “günah nesnesi” gibi yer alıyor. Ayrıca “Kadın şeytanın arabasıdır” gibi ifadelerle, kadının şeytanlaştırılması göze çarpıyor. Bu, ilk başta rahatsız edici geldi. Ama sonra anladım ki, bu ifadeler 
Umberto Eco yazarın değil, o dönemin dinî çevrelerinin kadına bakış açısının bir yansımasıydı.
Kitabın dili zaman zaman oldukça ağırdı. Özellikle Latince alıntılar, teolojik tartışmalar ve uzun diyaloglar okuma hızımı düşürdü. Ama buna rağmen, kitabın oluşturduğu atmosfer çok etkileyiciydi: loş koridorlar, gizemli kütüphaneler, yasak kitaplar, şifreler… Bütün bunlar, kitabı bambaşka bir dünyaya açılan bir kapı haline getiriyor.Kitabın artık ve eksilerini sıralayacak olursak;
Tarihsel atmosfer çok iyi yansıtılmış,
Karakterler düşünsel olarak güçlü,
Cinayetler gizemli ve merak uyandırıcı,
Dili yer yer akademik ve ağır
Bazı bölümler olay akışını sekteye uğratıyor.
İşte böyle, amatörce bir kafa karışıklığı. Yani sevdim mi? Evet. Zorlandım mı? Evet. Ama bence havalı bir kitap. Bitirmiş olmak bile bir başarı gibi hissettirdi
Gülün Adı GülünAdı, sadece bir cinayet çözümünden ibaret değil; din, bilgi, inanç ve sorgulama üzerine yqzılmış çok katmanlı, yoğun bir roman.
Kitapta olaylar 14. yüzyıldaki bir manastırda geçiyor. Ana karakterimiz William, oldukça zeki ve mantıkla düşünen bir keşiş. Onun bakış açısı, kitap boyunca karanlık ve gizemli olayların arasında bize bir çeşit “aydınlanma” hissi veriyor. William'ı gözlemleyen genç çömez Adso ise hem anlatıcı hem de bize yakın duran, daha insani bir karakter. Bu ikili üzerinden, yazar farklı düşünce sistemlerini çarpıştırıyor gibi hissettirdi bana.
Dikkatimi çeken konulardan biri, kadın temsili oldu. Kitapta neredeyse hiç kadın karakter yok ve olan tek önemli kadın da isimsiz. Bu kız, hikâyede sadece bir “günah nesnesi” gibi yer alıyor. Ayrıca “Kadın şeytanın arabasıdır” gibi ifadelerle, kadının şeytanlaştırılması göze çarpıyor. Bu, ilk başta rahatsız edici geldi. Ama sonra anladım ki, bu ifadeler Umberto Eco yazarın değil, o dönemin dinî çevrelerinin kadına bakış açısının bir yansımasıydı.
Kitabın dili zaman zaman oldukça ağırdı. Özellikle Latince alıntılar, teolojik tartışmalar ve uzun diyaloglar okuma hızımı düşürdü. Ama buna rağmen, kitabın oluşturduğu atmosfer çok etkileyiciydi: loş koridorlar, gizemli kütüphaneler, yasak kitaplar, şifreler… Bütün bunlar, kitabı bambaşka bir dünyaya açılan bir kapı haline getiriyor.Kitabın artık ve eksilerini sıralayacak olursak;
Tarihsel atmosfer çok iyi yansıtılmış,
Karakterler düşünsel olarak güçlü,
Cinayetler gizemli ve merak uyandırıcı,
Dili yer yer akademik ve ağır
Bazı bölümler olay akışını sekteye uğratıyor.
İşte böyle, amatörce bir kafa karışıklığı. Yani sevdim mi? Evet. Zorlandım mı? Evet. Ama bence havalı bir kitap. Bitirmiş olmak bile bir başarı gibi hissettirdi
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.