Başta çok uzak geliyor bu dünya, krallar, kehanetler, savaşlar… ama biraz okuyunca fark ediyorsun ki aslında çok tanıdık bir hikâye bu.
Bir insan, bir düşün içine düşüyor…
Olabilir mi acaba?
Bir kere aklına düştü mü, geri dönmek zorlaşıyor zaten.
Macbeth önce şaşırıyor, sonra inanıyor, sonra istiyor.
Ve o istedikçe içindeki bir şey bozuluyor.
Bir bakmışsın; korku, hırs, şüphe birbirine karışmış.
En çok da “yeter” diyememek var bu hikâyede.
İnsan bazen bir şeyi elde ediyor ama onu korumak daha çok yoruyor.
Lady Macbeth de çok başka. Başta her şeyi yöneten gibi. Cesur, planlı, sarsılmaz gibi.
Ama sonra yavaş yavaş çözülüyor.
Suçluluk öyle bir şey ki; ne kadar güçlü durursan dur, bir yerden sonra içini çökertiyor.
O “elleri yıkama” sahnesi var ya… çok şey söylüyor aslında.
Bana göre:
Macbeth bir adamın yükselme değil, düşme hikayesi.
Ama bu düşüş sessiz değil, her adımı izliyorsun.
İçini kemiren düşünceleri, karar veremeyişini, pişmanlıkla karışan gururunu...
Bu yüzden etkiliyor. Çünkü çok insanca.
Yüzlerce yıl önce yazılmış ama bugün bile birinin içinden geçeni anlatıyor gibi.
Okuması başta zor gibi geliyor ama alışınca karakterlerin içine giriyorsun.
Bir yerden sonra Shakespeare değil, Macbeth konuşuyor gibi oluyor.
Ve düşündürüyor:
Bazı yollar geri dönülmez, bazı şeyler bir kere yapıldı mı insan eski haline dönemiyor.. Keyifli okumalar efendim..
·
167 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.