Hayatı nihayet doğru okuduğum o andayım dediğiniz bir zaman oldu mu hiç?
Peki bunu ne zaman hissettiniz?
Bir doğumda, bir ölümde ya da yıllardır kurduğunuz bir hayalin gerçekleştiği o duru anlarda…
Bu soruları düşünürken ben de kitabın son sayfasında Türkan’la vedalaştım. Aslında o bana veda etmiş gibi görünse de, içimde hem bir sızı hem de hafif bir sevinçle kaldım.
Türkan…
Hayatını başka gövdelerin tomurcuklarının yanında durarak geçirmiş bir kadın.
Kendi gövdesinde yeşermeyi bekleyen tomurcukları görmemiş, görememiş.
Ve çiçeklenememiş.
Bundan hiç şikâyet etmemiş gibi dursa da belki de sadece kendini inandırmak istemiştir: “Mutluyum” diye…
Bu, sadece bir kadının hikâyesi değil.
Hayatın tekdüze akışı içinde, yavaşça yitip giden o küçük ama önemli şeylerin farkına varmayan herkesin hikâyesi aslında.
Kitabın kapağını bir açtığımı, bir de kapattığımı hatırlıyorum.
O aradaki sayfalarda bir çiçeklenme hikâyesine şahit oldum.
Ve belki kendi içimde de bir tomurcuk kıpırdadı.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.