“…İnsan yükü ağırdır."
"Hiç bile ağır değildir. Hele konuk bize hiç ağır değildir. Konuk gelince bizde bütün zorlar kolaylaşır. Asıl konuk gelmeyince işlerimiz zoralır..."
Eskiden tabii ki böyle değildi. Parmak uçları yalnızca parmak uçlarıydı. Şimdiyse, ne yazık ki, bunu gerçekten hiç fark etmemiştim ama gözlerim parmaklarımdaymış gibi hissediyorum tuhaf değil mi?