Hayatın Yer Çekimi…
Hiçbir şey yapmamanın, en büyük direniş olduğu anlar var mıdır?
Hayatın seni bir enkazın altına sıkıştırdığı, çırpınmanın her şeyi daha da beter edeceği o anlarda, sadece nefes alıp vermenin, o enkazın altında sabit kalmanın ne kadar muazzam bir irade gerektirdiğini hiç düşündün mü? İşte 
Sinekkuşu'nu bitirdiğimden beri zihnimde dönüp duran soru bu.
Bu roman, büyük zaferlerin veya destansı maceraların hikâyesi değil. Bu, Marco Carrera'nın, yani bir Sinekkuşu’nun, etrafındaki dünya paramparça olurken kendi ruhunu bir arada tutma mücadelesinin sessiz çığlığı. Veronesi, zamanı bir makasla kesip rastgele yerlere fırlatmış sanki; bir sayfada gençliğin o tatlı melankolisine kapılırken, bir sonrakinde yaşlılığın getirdiği ağır bir kaybın altında eziliyorsun. Bu dağınık yapı, travmanın psikolojisini o kadar iyi anlatıyor ki... Tıpkı zihnimiz gibi; geçmiş, bir yara kabuğu gibi en beklenmedik anda kanayabiliyor.
Kitabı kapattığımda anladım ki, Marco'nun kahramanlığı ileri atılmasında değil, sayısız darbeden sonra geriye savrulmamasında gizli. O, sevdikleri için fırtınanın ortasındaki o sabit nokta, herkesin tutunabildiği o sarsılmaz çapa olmanın bedelini bir ömür ödüyor. 
Sandro Veronesi , size kahramanın kim olduğunu söylemiyor; omuzlarınızdaki yükle nasıl ayakta kalacağınızı fısıldıyor ve bu fısıltı, kitabın son sayfasından sonra bile uzun süre susmuyor…
Sinekkuşu'nu bitirdiğimden beri zihnimde dönüp duran soru bu.
Bu roman, büyük zaferlerin veya destansı maceraların hikâyesi değil. Bu, Marco Carrera'nın, yani bir Sinekkuşu’nun, etrafındaki dünya paramparça olurken kendi ruhunu bir arada tutma mücadelesinin sessiz çığlığı. Veronesi, zamanı bir makasla kesip rastgele yerlere fırlatmış sanki; bir sayfada gençliğin o tatlı melankolisine kapılırken, bir sonrakinde yaşlılığın getirdiği ağır bir kaybın altında eziliyorsun. Bu dağınık yapı, travmanın psikolojisini o kadar iyi anlatıyor ki... Tıpkı zihnimiz gibi; geçmiş, bir yara kabuğu gibi en beklenmedik anda kanayabiliyor.
Kitabı kapattığımda anladım ki, Marco'nun kahramanlığı ileri atılmasında değil, sayısız darbeden sonra geriye savrulmamasında gizli. O, sevdikleri için fırtınanın ortasındaki o sabit nokta, herkesin tutunabildiği o sarsılmaz çapa olmanın bedelini bir ömür ödüyor. Sandro Veronesi , size kahramanın kim olduğunu söylemiyor; omuzlarınızdaki yükle nasıl ayakta kalacağınızı fısıldıyor ve bu fısıltı, kitabın son sayfasından sonra bile uzun süre susmuyor…·
515 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.